donderdag, januari 22, 2026

Ui en knoflook helpt bij griep en verkoudheid.

Een combinatie van extracten van knoflook en ui beschermt 65-plussers tegen griep en verkoudheid. Dat blijkt uit een Spaanse humane studie uit 2023. De onderzoekers gebruikten een supplement, maar gewone uien en knoflook beschermen waarschijnlijk net zo goed.

Spaanse farmacologen van de universiteit van Grenada experimenteerden gedurende 36 weken met een slordige zestig 65-plussers, die woonden in een verpleeghuis. De onderzoekers verdeelden hun proefpersonen in twee groepen, een groep die elke dag bij het middageten een placebo innam en een groep die bij de lunch een supplement slikte. Het supplement heette Aliocare, een product van het Spaanse Domca. Domca betaalde de studie niet. In elke capsule Aliocare zit, naast 180 milligram vitamine C en 7 milligram zink, 100 milligram extract. Dat bestaat voor 86 milligram uienextract en voor 14 milligram uit knoflookextract. Het uienextract in Aliocare is gestandaardiseerd voor propiïne - volledige naam: S-allyl-L-cysteïne-sulfoxide - en analogen daarvan.  De belangrijkste actieve stof in het knoflookextract was allicine - of in ieder geval precursoren daarvan. Volgens Domca bevat een capsule evenveel actieve stoffen uit ui en knoflook als je kunt binnenkrijgen via twee teentjes knoflook en een gewone ui

Het gebruik van het gecombineerde extract van knoflook en ui beschermde de 65-plussers tegen verkoudheid en griep. De kans op die virale infecties verminderde met een factor van 4.

Suppletie verminderde het aantal keren dat de 65-plussers last hadden van hoest, pijn in de botten of vermoeidheid. Dat zijn klassieke symptomen van verkoudheid en griep. Tenslotte reduceerde de combinatie van knoflook en ui het aantal dagen dat de proefpersonen, als ze ziek werden, het aantal dagen dat ze last hadden van die symptomen. Gemiddeld reduceerde suppletie de duur van de symptomen met een factor van drie.

"In conclusion, regular consumption of an Allium extract improves the immunity of elderly volunteers and can be used prophylactically against the most common infectious respiratory diseases", resumeren de onderzoekers.



Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , ,

woensdag, januari 21, 2026

Hazelaar en hazelnoten

Hazelnoten zijn een waardevolle bron van vetten (60-65%) en eiwitten (12-16%). De gezonde vetzuren oliezuur en linolzuur die ze bevatten, dragen bij aan het verlagen van het cholesterolgehalte. Hazelnoten leveren ook uitstekende hoeveelheden vitamine E, kalium, calcium, magnesium en ijzer.

Met 160 mg magnesium per 100 g dekken hazelnoten meer dan de helft van de dagelijkse behoefte. Het vitamine E-gehalte, van ongeveer 26 mg/100 g, is ook noemenswaardig. Deze antioxidant kan de vorming van vrije radicalen voorkomen. Hazelnoten bevatten waardevolle vetten, eiwitten en voedingsstoffen, waardoor ze een echt voedingsmiddel voor de hersenen zijn.

Hazelnoten als voeding voor de hersenen

Vanwege hun hoge energiedichtheid moeten noten met mate worden gegeten: een handjevol per dag is uitstekend voedsel voor de hersenen en het zenuwstelsel (brain food). De bestanddelen ervan kunnen het geheugen en de concentratie verbeteren. Dit is waarschijnlijk de reden waarom ze in trailmix terecht zijn gekomen, een traditionele mix van noten en gedroogd fruit die al sinds de 17e eeuw wordt gebruikt.

Veelzijdige toepassingen van hazelnoten in de keuken

Heerlijke hazelnoten zijn ongelooflijk veelzijdig, zowel heel als gemalen: ze kunnen worden toegevoegd aan trailmix, energierepen of muesli; gebruikt worden als ingrediënt in cakes en brood; of voor notenboter, notenpesto en notenpasta. Er zijn ook kleine oliepersen voor thuisgebruik verkrijgbaar, waarmee je vette olie uit hazelnoten kunt persen. Geroosterde hazelnoten kunnen ook worden gebruikt om likeuren op smaak te brengen. Roosteren in de oven (10-15 minuten op 100 °C) versterkt het delicate nootaroma. Hierdoor laat ook het dunne, licht bittere bruine buitenste velletje los. Om het velletje volledig te verwijderen, leg je de geroosterde hazelnoten in een schone theedoek en wrijf je ze eroverheen. De mannelijke katjes van de hazelaar bloeien al in februari en kunnen, in chocolade gedoopt, als lekkernij gebruikt worden.

Hazelnootbladeren en -bloesems in de volksgeneeskunde en de gemmotherapie

In de volksgeneeskunde worden hazelaarsbladeren en -katjes voornamelijk gebruikt voor medicinale doeleinden. De mannelijke katjes, die in februari bloeien, worden beschouwd als een zweetbevorderend en koortsverlagend middel bij verkoudheid en kunnen uitstekend gecombineerd worden met lindebloesem om een ​​verkoudheidsthee te maken. Deze wordt 5 minuten in heet water getrokken (1 eetlepel per 200 ml water).

Hazelaarbladeren bevatten talrijke tannines. Door de samentrekkende werking van deze tannines worden de bladeren in de volksgeneeskunde gebruikt voor wonden, huidaandoeningen en diarree. Ze worden ook gebruikt als gorgeldrank bij ontstekingen in de mond en keel. Vroeger werden de bladeren ook gebruikt bij bronchitis, een toepassing die later is overgenomen in de gemmotherapie. Hazelaar-gemmomaceraat is een belangrijk middel tegen longaandoeningen en bronchitis.

Hazelaarbladeren hebben antioxiderende en antimicrobiële eigenschappen omdat ze veel fenolzuren bevatten. Gebruik voor thee 2 theelepels per kop heet water.

Gemmotherapie Corylus avellana. Voor de bereiding van een gemmotherapiepreparaat met hazelaar is slechts 1 gram knoppen nodig om 20 ml gemmo-moedermaceraat of 200 ml gemmo-maceraat D1 te verkrijgen. De gebruikte extractieoplosmiddelen zijn gelijke delen plantaardige glycerine (85 vol%) en ethanol (70 vol%) in een verhouding van 1:10. Indicaties: longaandoeningen, bronchitis en vooral bij longemfyseem, astma en COPD.

Er bestaan ​​wel geen officiële monografieën van Commissie E, ESCOP, WHO of HPMC over hazelnootbladeren en -bloemen. De hierboven beschreven toepassingen zijn gebaseerd op traditionele volksgeneeskunde. Er zijn momenteel geen bijwerkingen bekend.

De magische krachten van de hazelaar

De vette hazelnoten waren een waardevolle voedselbron voor onze voorouders in het stenen tijdperk. Om die reden werd de hazelaar eeuwenlang zeer gerespecteerd. De Kelten vereerden de hazelaar als heilig. Aan het hout werden buitengewone magische krachten toegeschreven. Gevorkte hazelaarstakken werden gebruikt als wichelroedes om wateraders en bronnen te lokaliseren. De wichelroede werd niet alleen gebruikt om water te vinden, maar ook om verborgen schatten, ertsen, metalen, verloren vee of zelfs criminelen op te sporen.

Bescherming met behulp van hazelaarhout

Maar hazelaarhout bood ook bescherming tegen onweer en tegen slangen. In de Middeleeuwen werden drie hazelaarhouten pinnen in de dakbalken geslagen om bliksem af te weren. Als alternatief werden zeven hazelaarkatjes in het haardvuur gegooid, en men geloofde dat de opstijgende rook de storm verdreef. Volgens een christelijke legende dankte de hazelaar zijn bijzondere beschermende krachten aan de Maagd Maria, die ooit tijdens een onweersbui onder een hazelaar ging schuilen. Uit dankbaarheid vroeg ze God vervolgens om de hazelaar voor eeuwig te beschermen tegen bliksem. Mensen droegen tijdens het wandelen ook een hazelaartak bij zich, omdat men geloofde dat die giftige slangen afweerde. Ze waren ervan overtuigd dat zelfs de geringste aanraking met een hazelaartak voldoende was om slangen te doden.

De hazelnoot als symbool van vruchtbaarheid

De hazelnoot is een eeuwenoud symbool van vitaliteit en vruchtbaarheid. Daarom werden de noten in de volkserotiek geassocieerd met seksualiteit. Een enkele hazelnoot werd beschouwd als een vulva-symbool, terwijl twee noten samen werden geïnterpreteerd als testikels. In de volksmagie werden de noten dan ook gebruikt als tegengif tegen impotentie en een gebrek aan libido.

Hazelnootpesto maken. Recept

  • 200 g hazelnoten
  • 150 ml olijfolie
  • 70 g gedroogde tomaten in olie
  • Sap en geraspte schil van 1 kleine (biologische) citroen
  • 1 bosje peterselie
  • 1 kleine chilipeper
  • 1 theelepel zout

Rooster de hazelnoten in een droge pan of in de oven (10-15 minuten op 100 °C) en laat ze afkoelen. Pureer ze met de overige ingrediënten in een keukenmachine. Deze hazelnootpesto is heerlijk als broodbeleg of door pasta geroerd. Bij gebruik in pastagerechten kun je de pesto eventueel verdunnen met 100 ml room (of een veganistisch alternatief).

Notenallergie

Noten behoren helaas tot de allergene voedingsmiddelen. Voor sommige mensen met een notenallergie zijn hazelnoten irriterend en kunnen zelfs levensbedreigend zijn. Een hazelnootallergie kan zich na consumptie uiten in tranende ogen, jeukende huid of een branderig gevoel op de tong. In het ergste geval kan het zelfs leiden tot een levensbedreigende anafylactische shock met zwelling van de luchtwegen, kortademigheid en hart- en vaatproblemen, wat mogelijk een hartstilstand tot gevolg kan hebben. 

Besluit

De hazelnoot werd door onze voorouders als heilig beschouwd en voor talloze magische doeleinden gebruikt. Tegenwoordig bieden de noten ons aromatische culinaire ervaringen, zijn ze bovendien een waardevolle bron van gezonde vetten en de struik ts een gemakkelijk te kweken en wild te zoeken inheemse plant. 

Literatuur

Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , , ,

dinsdag, januari 20, 2026

Fytotherapie in de psychiatrische behandeling

Fytotherapie is een van de oudste medische therapieën en beschrijft het gebruik van planten, plantendelen of preparaten daarvan als geneesmiddelen voor de behandeling en preventie van ziekten [ 7 ]. Deze geneesmiddelen van plantaardige oorsprong worden fytotherapeutica of fytopharmaceutica genoemd. Fytotherapie vindt zijn oorsprong in de naturopathie, maar vormt tegenwoordig ook een belangrijke aanvulling op en uitbreiding van de gevestigde behandelingsmogelijkheden in de conventionele geneeskunde [ 7 ],[ 13 ],[ 23 ]. 

Bij psychiatrische aandoeningen bestaat er vaak terughoudendheid ten opzichte van synthetische medicijnen zoals antidepressiva en benzodiazepinen, bijvoorbeeld vanwege veiligheidsrisico's, het risico op afhankelijkheid of eerdere ervaringen met bijwerkingen. Dit kan een negatieve invloed hebben op de therapietrouw, een belangrijke factor voor een succesvolle behandeling. Kruidenpreparaten kunnen in dit geval een goed alternatief of een aanvullende aanpak vormen. Gezien de toenemende populariteit en het gebruik van kruidenpreparaten, is het belangrijk om deze therapieën te beoordelen op hun werkzaamheid en risico's. Deze overzichtsstudie presenteert de huidige stand van de wetenschappelijke kennis over verschillende kruidenpreparaten bij geselecteerde psychiatrische aandoeningen.

Wetenschappelijk bewijs voor fytotherapie bij de behandeling van psychiatrische aandoeningen

Onderzoeken naar de behandeling van depressieve stoornissen met kruidengeneesmiddelen omvatten sint-janskruid (Hypericum perforatum), saffraan (Crocus sativus), kurkuma (Curcuma longa), lavendel (Lavandula angustifolia),  en Rhodiola rosea.

Voor angststoornissen bestaan ​​er studies naar kava-kava (Piper methysticum), lavendel (Lavandula angustifolia), passiebloem (Passiflora incarnata), echte  kamille (Matricaria chamomilla), rozenwortel (Rhodiola rosea). Valeriaan (Valeriana officinalis), citroenmelisse (Melissa officinalis) en hop (Humulus lupulus) worden ook vaak gebruikt als traditionele kruidenmiddelen voor angstpatiënten, maar zijn nog niet voldoende wetenschappelijk onderzocht.

Tot de stoffen die wetenschappelijk zijn onderzocht voor de behandeling van slaapstoornissen behoren passiebloem (Passiflora incarnata), citroenmelisse (Melissa officinalis), valeriaan (Valeriana officinalis), echte kamille (Matricaria chamomilla), rozemarijn (Rosmarinus officinalis), hop (Humulus lupulus) en lavendel (Lavandula angustifolia).

Bovendien bestaan ​​er studies naar de effecten van Bacopa monnieri, Ginkgo biloba, Passiebloem (Passiflora incarnata), Melissa officinalis en Valeriana officinalis op hyperactiviteit en aandachtstoornissen .

Sint-Janskruid (Hypericum perforatum)

Sint-Janskruid staat al eeuwen bekend om zijn stemmingsverbeterende en balancerende werking en wordt gebruikt in diverse medicijnen. Het meest uitgebreide onderzoek betreft de behandeling van depressie. Systematische reviews hebben een antidepressieve werking aangetoond bij milde tot matige depressieve episodes. Over het algemeen waren de in de studies geteste sint-janskruidextracten significant beter dan placebo, even effectief als standaard antidepressiva (selectieve serotonineheropnameremmers, tricyclische en tetracyclische antidepressiva) en hadden ze een lager bijwerkingenprofiel dan standaard antidepressiva [ 3 ], [ 18 ]. De meeste studies hadden echter slechts een korte observatieperiode. Sint-Janskruid is een niet-hiërarchische verbinding. Dit betekent dat geen enkel actief bestanddeel significant overheerst. Tegelijkertijd brengen de vele componenten echter een verhoogd risico op interacties met andere medicijnen met zich mee, zoals bijvoorbeeld hormonale anticonceptiva, psychofarmaca of cytostatica. Deze medicijnen mogen daarom alleen worden ingenomen na overleg met een arts.

Naast de bekende effecten op depressie is sint-janskruid ook onderzocht op de effecten ervan op angststoornissen. Individuele casusrapporten en open-labelstudies hebben een verbetering van angstsymptomen aangetoond [ 4 ]. Er ontbreken echter nog steeds gecontroleerde studies naar de effecten van sint-janskruid bij de behandeling van angst, waardoor er geen conclusies kunnen worden getrokken over de werkzaamheid ervan bij angststoornissen.

Kurkuma (Curcuma longa)

Curcumine, een plantaardig polyfenol met krachtige ontstekingsremmende, antioxiderende en neuroprotectieve eigenschappen, trekt ook steeds meer aandacht als plantaardig antidepressivum. Eerste onderzoeken waarin het gebruik van kurkuma werd vergeleken met een placebo bij depressieve patiënten suggereren dat de behandeling veilig, effectief en goed verdraagbaar lijkt te zijn [ 22 ]. Grotere gerandomiseerde, gecontroleerde onderzoeken over een langere periode zijn echter nodig om deze resultaten te bevestigen.

Saffraan (Crocus sativus)

Saffraan staat in de traditionele geneeskunde al duizenden jaren bekend om zijn stemmingsverbeterende en zenuwversterkende effecten. Uit eerdere klinische onderzoeken van een Iraanse onderzoeksgroep blijkt dat saffraan de depressieve symptomen bij volwassenen aanzienlijk kan verbeteren in vergelijking met een placebo, met effecten die vergelijkbaar zijn met die van antidepressiva, maar met minder bijwerkingen [ 11 ]. Grotere klinische onderzoeken, uitgevoerd door onderzoeksteams buiten Iran met metingen over een langere periode, zijn nodig voordat conclusies kunnen worden getrokken over de werkzaamheid en veiligheid van saffraan bij de behandeling van depressieve symptomen.

In een ander gerandomiseerd, dubbelblind, placebo-gecontroleerd onderzoek werd het antidepressieve effect van een gecombineerde toediening van curcumine en saffraan onderzocht. Verschillende doses curcumine en combinaties van curcumine en saffraan vertoonden een vergelijkbare werkzaamheid bij het verminderen van depressieve symptomen; een additief effect van de twee medicinale planten kon echter niet worden aangetoond [ 19 ].

Lavendel (Lavandula angustifolia)

Lavendel staat al eeuwenlang bekend om zijn kalmerende en stressverlagende werking. Een systematische review onderzocht sint-janskruid en andere kruidengeneesmiddelen voor de behandeling van depressie en vond onder andere studies naar lavendel. Lavendel bleek in combinatie met het antidepressivum imipramine aanzienlijk effectiever te zijn dan imipramine alleen [ 8 ].

Bovendien toonde een systematische review en meta-analyse het anxiolytische effect van lavendelolie aan bij gegeneraliseerde angststoornis (GAD). De studie toonde aan dat lavendel superieur was aan placebo [ 5 ]. Een andere meta-analyse onderzocht ook het effect van lavendelolie op subsyndromale angststoornissen, dat wil zeggen angststoornissen die niet voldoen aan de specifieke inclusiecriteria voor GAD. Deze studie toonde eveneens aan dat lavendelolie significant superieur was aan placebo bij de behandeling van 221 patiënten met subsyndromale angststoornissen [ 20 ]. Twee afzonderlijke gerandomiseerde gecontroleerde studies bij patiënten met gegeneraliseerde angststoornis toonden ook superioriteit en een betere verdraagbaarheid aan in vergelijking met het antidepressivum paroxetine [ 14 ] en therapeutische equivalentie in vergelijking met benzodiazepinen [ 25 ]. Er werd geen afhankelijkheid waargenomen en de medicatie werd goed verdragen.

Uit de eerdergenoemde meta-analyse over het effect van lavendelolie bij angststoornissen bleek dat er, naast het anxiolytische effect, ook een positief effect op de slaap optreedt zonder dat dit leidt tot slaperigheid overdag, en dat de gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven verbetert [20].

Kaukasisch slangenkruid (Echium amoenum)

Slangenkruid is inheems in Europa en West-Azië. Het krijgt echter weinig aandacht voor medische toepassingen. Een systematische review toonde significante verbeteringen in depressieve symptomen aan in vergelijking met placebo. Er werd geen bewijs gevonden voor ernstige bijwerkingen [ 8 ].

Rozenwortel (Rhodiola rosea)

Rhodiola rosea, ook wel bekend als "gouden wortel", is afkomstig uit de arctische gebieden van Europa en Azië en wordt al eeuwenlang in de Scandinavische en Russische geneeskundige tradities erkend vanwege de gezondheidsbevorderende en stimulerende effecten. Rhodiola rosea behoort tot de groep van adaptogene planten, planten met aanpasbare eigenschappen. Ze zijn niet beperkt tot een specifiek type effect, maar compenseren tekorten en reguleren overmatige functies. Zo bevorderen ze het evenwicht en verhogen ze de veerkracht en stresstolerantie. De gegevens over de werkzaamheid van adaptogene planten zijn echter nog zeer beperkt. Wat betreft depressie toonde een eerdergenoemd systematisch overzicht significante verbeteringen in depressieve symptomen aan voor Rhodiola rosea in vergelijking met placebo [ 8 ].

In één pilotstudie werd ook het effect van Rhodiola rosea onderzocht bij de behandeling van gegeneraliseerde angststoornis bij 10 patiënten [ 4 ]. De helft van de deelnemers aan deze studie meldde een significante vermindering van minstens 50% van de angstsymptomen op de Hamilton Anxiety Scale, en 4 van hen bereikten remissie.

Kava-kava (Piper methysticum)

Van de kruidenkalmeringsmiddelen is kava-kava het meest onderzocht in de context van angst. De plant (vooral preparaten gemaakt van de wortelstok) wordt vaak gebruikt als ceremoniële drank door stammen op de Pacifische eilanden en men gelooft dat het een kalmerende werking heeft. Meer dan een dozijn gepubliceerde studies hebben de werkzaamheid van kava bij de behandeling van angst onderzocht, waarbij de meeste placebogecontroleerde, gerandomiseerde, dubbelblinde onderzoeken waren. Verschillende meta-analyses hebben een significant anxiolytisch effect aangetoond in vergelijking met placebo, ongeacht het type en de ernst van de angstsymptomen [ 4 ]. Bovendien is therapeutische equivalentie van kava ten opzichte van buspiron en venlafaxine aangetoond bij de behandeling van gegeneraliseerde angststoornis. Er is ook geen bewijs van afhankelijkheid in vergelijking met benzodiazepinen. Ondanks de bewezen werkzaamheid zijn kava-geneesmiddelen sinds 2001 van de markt gehaald in Canada, het Verenigd Koninkrijk en de Europese Unie vanwege hun potentiële hepatotoxiciteit. Op basis van bovenstaande bevindingen zou toxiciteit verder onderzocht moeten worden. Uit recente onderzoeken is gebleken dat waterig kava-extract mogelijk niet giftig is [ 4 ]. ].

Passiebloem (Passiflora incarnata)

Passiebloem wordt al eeuwenlang gebruikt als volksmiddel tegen angst en slapeloosheid. Het anxiolytische effect ervan is tot nu toe vooral aangetoond in dierstudies; klinische onderzoeken bij mensen ontbreken nog. Eén onderzoek vergeleek de werkzaamheid van passiebloem met die van oxazepam bij de behandeling van patiënten met een gegeneraliseerde angststoornis. Passiebloem bleek een vergelijkbare werkzaamheid te hebben als oxazepam, maar het effect ontwikkelde zich langzamer en had minder invloed op het functioneren van de patiënten [ 4 ].

Voor de behandeling van slaapstoornissen beveelt het Europees Geneesmiddelenagentschap (EMA) onder andere passiebloem aan [ 9 ]. Het effect van passiebloemthee op de slaap is echter nog niet onderzocht bij klinisch relevante slapeloosheid. Een gerandomiseerde, gecontroleerde studie van twee weken onderzocht het effect ervan bij een groep gezonde vrijwilligers. Er werden significante verbeteringen in de subjectieve slaapkwaliteit gerapporteerd, maar er werden geen significante verschillen gevonden in de polysomnografische bevindingen [ 4 ].

In gevallen van ernstige rusteloosheid, zoals die voorkomt bij aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD), kunnen kruidenkalmeringsmiddelen zoals passiebloem ook geïndiceerd zijn. Een systematische review van het gebruik van passiebloemextract bij kinderen met ADHD toonde bijvoorbeeld vergelijkbare effecten aan bij het verminderen van hyperkinetische symptomen als methylfenidaatpreparaten [ 2 ]. Bovendien werd het kruidenkalmeringsmiddel beter verdragen.

Echte kamille (Matricaria chamomilla / recutita)

Gedroogde kamillebloemhoofdjes worden al lange tijd gebruikt als traditioneel kruidenmiddel om ontspanning en kalmte te bevorderen. Een klinische studie onderzocht de effecten van kamille bij patiënten met een gegeneraliseerde angststoornis. In een acht weken durende studie vertoonde de behandelingsgroep die kamille-extract kreeg een significante vermindering van de angstniveaus in vergelijking met de placebogroep, en er werden geen significante bijwerkingen gemeld [ 4 ].

Het effect van kamille op slapeloosheid is tot nu toe alleen onderzocht in een kleine, placebo-gecontroleerde, gerandomiseerde pilotstudie bij patiënten met slaapstoornissen. Kamille vertoonde kleine tot matige effectgroottes wat betreft het verbeteren van de slaaplatentie, nachtelijke ontwakingen en de ernst van vermoeidheid; er werden echter geen significante positieve effecten gevonden voor andere parameters, zoals slaapkwaliteit en slaapefficiëntie. Bovendien werden de effecten alleen aangetoond binnen de interventiegroep, zonder significante verschillen ten opzichte van de placebogroep [ 26 ]. Een studie bij een groep oudere patiënten met een slechte slaapkwaliteit onderzocht het effect van kamillepreparaten gedurende een periode van 4 weken in vergelijking met placebo en vond significante groepsverschillen in slaapkwaliteit na behandeling ten gunste van de interventiegroep [ 1 ].

Citroenmelisse (Melissa officinalis)

Citroenmelisse wordt gewaardeerd als traditioneel kruidengeneesmiddel vanwege de kalmerende en antibacteriële eigenschappen en wordt vaak gebruikt bij angst en slaapproblemen. De werkzaamheid van citroenmelisse bij psychiatrische patiënten is echter nog niet voldoende wetenschappelijk onderzocht. Eén open-labelstudie onderzocht de effecten van citroenmelisse in combinatie met valeriaan bij kinderen met rusteloosheid en slaapproblemen. Er werden significante verbeteringen in de symptomen gerapporteerd [ 4 ]. Er werden echter geen objectieve metingen verricht en er ontbreken gerandomiseerde, gecontroleerde klinische studies om deze resultaten te bevestigen. Uit een eerdergenoemd systematisch overzicht over het gebruik van kruidengeneesmiddelen bij kinderen met ADHD bleek dat citroenmelisse een klein maar significant effect heeft op aandachtsproblemen [ 2 ].

Hop (Humulus lupulus)

Hop wordt ook vaak gebruikt bij angst- en slaapstoornissen, en het kalmerende effect ervan op het zenuwstelsel is aangetoond in preklinische studies [ 4 ]. Er zijn echter nog geen gerandomiseerde, gecontroleerde studies uitgevoerd. Alleen het effect van hop in combinatie met valeriaan op slaapstoornissen is onderzocht in twee gerandomiseerde, gecontroleerde studies. Er werden significante verbeteringen in objectieve parameters waargenomen [ 4 ]. Een andere studie met een voedingssupplement dat hop bevatte, toonde echter geen significante effecten van hop op slaapstoornissen en melatoninemetabolisme in vergelijking met een placebo [ 4 ].

Valeriaan (Valeriana officinalis)

Valeriaan is al meer dan 1000 jaar een integraal onderdeel van de traditionele kruidengeneeskunde vanwege de kalmerende werking. Er zijn echter momenteel weinig gegevens beschikbaar over het gebruik ervan bij patiënten met angststoornissen, en de resultaten zijn inconsistent.

De effecten van valeriaan zijn voornamelijk onderzocht bij patiënten met slaapproblemen. Er bestaan ​​talloze studies over dit onderwerp. Het is echter lastig om de resultaten van deze studies direct met elkaar te vergelijken vanwege variaties in preparaten, doseringen en behandelingsduur. Drie meta-analyses vonden minimale significante verschillen ten opzichte van de placebogroep [ 6 ],[ 10 ],[ 17 ]. De opgenomen studies vertoonden echter grotendeels methodologische tekortkomingen. Daarom zijn gecontroleerde studies van goede methodologische kwaliteit nodig om conclusies te kunnen trekken over de werkzaamheid van valeriaan bij slaapproblemen. De meeste studies hebben valeriaanpreparaten als veilig geclassificeerd, met af en toe meldingen van toegenomen slaperigheid overdag als bijwerking. Uit onderzoek met valeriaanpreparaten zijn ook veelbelovende resultaten gebleken bij de behandeling van ADHD-symptomen bij kinderen [ 2 ].

Rozemarijn (Rosmarinus officinalis)

Rozemarijn, al lang bekend in het Middellandse Zeegebied en Azië en wereldwijd geteeld als specerij, wordt ook gebruikt vanwege de geneeskrachtige werking bij een aantal aandoeningen. Een Iraanse gerandomiseerde dubbelblinde studie onderzocht onder andere hoe rozemarijn de slaapkwaliteit van studenten beïnvloedt [ 21 ]. Hiervoor kreeg de ene groep gedurende een maand tweemaal daags 500 mg rozemarijn in capsulevorm, terwijl de andere groep een placebo kreeg. Aan het einde van de interventie werd een significante verbetering van de slaapkwaliteit waargenomen in de interventiegroep vergeleken met de placebogroep. De resultaten moeten echter met de nodige voorzichtigheid worden geïnterpreteerd, aangezien de studie enkele beperkingen kende.

Bacopa monnieri

Bacopa monnieri, ook bekend als Brahmi, is een plant afkomstig uit Zuid-Azië en wordt gebruikt in de Ayurvedische geneeskunde. Dit kruid bevat saponinen, die de hersenfunctie kunnen verbeteren en een positieve invloed kunnen hebben op het denk- en leervermogen [ 16 ]. Omdat Brahmi de cognitieve hersenfuncties beïnvloedt, wordt het geclassificeerd als een nootropicum. De laatste jaren is ook onderzoek gedaan naar de effecten van Bacopa monnieri bij de behandeling van hyperactiviteit en aandachtsstoornissen. Verschillende studies bij kinderen en adolescenten hebben significante verbeteringen laten zien in diverse aspecten van hyperactiviteit en aandacht, met kleine tot middelgrote effectgroottes [15]. Zo werd bijvoorbeeld een vermindering van rusteloosheid en een verbetering van de zelfbeheersing waargenomen. Ook bij volwassenen zijn positieve effecten aangetoond, zoals verbeterde cognitieve prestaties en reactietijd [ 16 ]. De behandeling werd bovendien zeer goed verdragen, met slechts enkele milde bijwerkingen.

Ginkgo (Ginkgo biloba)

Ginkgo is een levend fossiel afkomstig uit China. De boom wordt al sinds de oudheid op grote schaal geteeld en gebruikt. Ginkgo-bladextract wordt al lange tijd gebruikt als middel om de cognitieve functies te verbeteren, en studies hebben een positief effect aangetoond op cognitieve stoornissen en dementie, met name bij patiënten met neuropsychiatrische symptomen [ 24 ]. Het effect van dit kruidengeneesmiddel bij de behandeling van kinderen met ADHD is echter zeer beperkt [ 2 ].

Besluit

Fytotherapeutische middelen genieten al honderden jaren grote populariteit in de traditionele geneeskunde en worden vaak gebruikt als zelfmedicatie voor diverse aandoeningen. Ook klinisch onderzoek toont een toenemende interesse in het onderzoeken van verschillende fytotherapeutische middelen. De huidige bewijsbasis voor het gebruik van fytotherapeutische middelen bij bepaalde psychiatrische aandoeningen is echter nog zeer beperkt. Bij milde tot matige depressie zijn er veelbelovende resultaten te zien met het gebruik van sint-janskruid. Wat betreft de behandeling van depressieve symptomen zijn vergelijkbare resultaten behaald als met conventionele antidepressiva, en het middel wordt beter verdragen dan psychofarmaca. Interacties met andere medicijnen moeten echter zorgvuldig worden overwogen om negatieve gevolgen voor de effectiviteit te voorkomen. Met uitzondering van sint-janskruid zijn de gegevens voor andere kruidenmiddelen momenteel minder overtuigend.

Als sint-janskruid (Hypericum perforatum) geen optie is vanwege mogelijke bijwerkingen en vooral interacties met andere medicijnen, kan het gebruik van saffraan (Crocus sativus), kurkuma (Curcuma longa), slangenkruid (Echium amoenum) en rozenwortel (Rhodiola rosea) worden overwogen.

Bij mildere angststoornissen kunnen, naast passiebloem (Passiflora incarnata) en lavendel (Lavandula angustifolia), kamille (Matricaria chamomilla) en, indien nodig, rhodiola rosea (Rhodiola rosea) worden gebruikt. Ondanks de bewezen angstremmende werking wordt kava (Piper methysticum) afgeraden vanwege de ernstige bijwerkingen.

Kruidenpreparaten worden ook gebruikt bij de behandeling van slaapstoornissen. Hoewel er momenteel onvoldoende bewijs is voor klinisch relevante slaapstoornissen, kunnen in mildere gevallen, naast de meer gangbare valeriaan (Valeriana officinalis), ook rozemarijn (Rosmarinus officinalis) en kamille (Matricaria chamomilla) worden geprobeerd.

Daarnaast kan behandeling met Bacopa monnieri worden overwogen bij aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD), met name wanneer chemisch voorgeschreven behandelingsopties te veel bijwerkingen lijken te hebben.

In tegenstelling tot het geloof dat "natuurlijk" per definitie "vrij van bijwerkingen" betekent, brengen kruidenpreparaten vergelijkbare risico's met zich mee als alle medicijnen, zoals bijwerkingen, contra-indicaties en interacties met andere geneesmiddelen. Daarom is zorgvuldige overweging en voorzichtigheid geboden. Over het algemeen worden ze echter goed verdragen en bieden ze een groot potentieel met diverse toepassingen. Bij de behandeling van psychiatrische aandoeningen kunnen ze een goed alternatief of aanvulling vormen op conventionele psychofarmaca en in individuele gevallen zelfs bijdragen aan een betere therapietrouw. De effectiviteit van kruidenpreparaten als zeer effectieve geneesmiddelen mag daarom niet worden onderschat, maar potentiële bijwerkingen mogen evenmin worden genegeerd. 

Literatuur

  1. Adib-Hajbaghery M, Mousavi SN. De effecten van kamille-extract op de slaapkwaliteit bij ouderen: een klinische studie. Complement Ther Med 2017; 35: 109-114. DOI: 10.1016/j.ctim.2017.09.010.
  2. Anheyer D, Lauche R, Schumann D. et al. Kruidenpreparaten bij kinderen met aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD): een systematische review. Complement Ther Med 2017; 30:14-23. DOI: 10.1016/j.ctim.2016.11.004.
  3. Apaydin EA, Maher AR, Shanman R, et al. Een systematische review van sint-janskruid voor ernstige depressieve stoornis. Syst Rev 2016; 5: 148. DOI: 10.1186/s13643-016-0325-2.
  4. Baek JH, Rinderberg AA, Kinrys G. Klinische toepassingen van kruidengeneesmiddelen voor angst en slapeloosheid; gericht op patiënten met een bipolaire stoornis. Aust NZJ Psychiatry 2014; 48:705-715. DOI: 10.1177/0004867414539198.
  5. Baric H, Dordevic V, Cerovecki I, et al. Complementaire en alternatieve geneeskundige behandelingen voor gegeneraliseerde angststoornis: systematische review en meta-analyse van gerandomiseerde gecontroleerde studies. Adv Ther 2018; 35: 261-288. DOI: 10.1007/s12325-018-0680-6.
  6. Bent S, Padula A, Moore D, et al. Valeriaan voor slaap: een systematische review en meta-analyse. Am J Med 2006; 119: 1005-1012. DOI: 10.1016/j.amjmed.2006.02.026.
  7. Alliantie voor Fytotherapie. Standpuntnota - Bevordering van fytotherapie in Duitsland [Geraadpleegd: 23 april 2018].. http://www.buendnis-phytotherapie.de/images/Buendnis%20Phytotherapie_PP_Foerderung_Phytotherapie_final.pdf
  8. Dwyer AV, Whitten DL, Hawrelak JA. Kruidenpreparaten, anders dan sint-janskruid, bij de behandeling van depressie: een systematische review. Altern Med Rev. 2011. ; 16:40-49
  9. Europees Geneesmiddelenagentschap. Kruidengeneesmiddelen. [Geraadpleegd op: 19 april 2018]. http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_000208.jsp
  10. Fernandez-San-Martin MI, Masa-Font R, Palacios-Soler L, et al. Effectiviteit van valeriaan op slapeloosheid: een meta-analyse van gerandomiseerde placebo-gecontroleerde onderzoeken. Sleep Med 2010; 11:505-511. DOI: 10.1016/j.sleep.2009.12.009.
  11. Hausenblas HA, Saha D, Dubyak PJ. et al. Saffraan (Crocus sativus L.) en depressieve stoornis: een meta-analyse van gerandomiseerde klinische onderzoeken. J Integr Med 2013; 11:377-383. DOI: 10.3736/jintegrmed2013056.
  12. Hoyer J, Köllner V. Kruidengeneesmiddelen voor angststoornissen. PiD Psychotherapie in Dialoog 2015; 16: 56-59. DOI: 10.1055/s-0041-101049.
  13. Italia S, Brand H, Heinrich J. et al. Gebruik van complementaire en alternatieve geneeskunde (CAM) onder kinderen uit een Duits geboortecohort (GINIplus): patronen, kosten en trends in gebruik. BMC Complement Altern Med 2015; 15: 49. doi:10.1186/s12906-015-0569-8
  14. Kasper S, Gastpar M, Müller W. et al. Het lavendeloliepreparaat Silexan is effectief bij gegeneraliseerde angststoornis - Een gerandomiseerde, dubbelblinde vergelijking met placebo en paroxetine. Int J Neuropsychopharmacol 2014; 17:859-869
  15. Kean JD, Downey LA, Stough C. Een systematische review van het Ayurvedische medicinale kruid Bacopa monnieri bij kinderen en adolescenten. Complement Ther Med 2016; 29:56-62
  16. Kongkeaw C, Dilokthornsakul P, Thanarangsarit P, et al. Meta-analyse van gerandomiseerde gecontroleerde studies naar de cognitieve effecten van Bacopa monnieri-extract. J Ethnopharmacol 2014; 151:528-535
  17. Leach MJ, Page AT. Kruidenmedicijnen tegen slapeloosheid: een systematische review en meta-analyse. Sleep Med Rev 2015; 24:1-12. doi:10.1016/j.smrv.2014.12.003
  18. Linde K, Berner MM, Kriston L. St John's woord voor ernstige depressie. Cochrane Database Syst Rev 2008; (04): CD000448. DOI: 10.1002/14651858.CD000448.pub3.
  19. Lopresti AL, Drummond PD. Werkzaamheid van curcumine en een combinatie van saffraan en curcumine bij de behandeling van ernstige depressie: een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie. J Affect Disorder 2017; 207: 188-196. DOI: 10.1016/j.jad.2016.09.047.
  20. Möller HJ, Volz HP, Dienel A, et al. Werkzaamheid van Silexan bij subklinische angst: meta-analyse van gerandomiseerde, placebo-gecontroleerde onderzoeken. Eur Arch Psychiatry Clin Neurosci 2019; 269: 183-193. DOI: 10.1007/s00406-017-0852-4.
  21. Nematolahi P, Mehrabani M, Karami-Mohajeri S, et al. Effecten van Rosmarinus officinalis L. op geheugenprestaties, angst, depressie en slaapkwaliteit bij universiteitsstudenten: een gerandomiseerd klinisch onderzoek. Complement Ther Clin Pract 2018; 30:24-28. DOI: 10.1016/j.ctcp.2017.11.004.
  22. Ng QX, Koh SSH, Chan HW. et al. Klinisch gebruik van curcumine bij depressie: een meta-analyse. J Am Med Dir Assoc 2017; 18:503-508. DOI: 10.1016/j.jamda.2016.12.071.
  23. Schnabel K, Binting S, Witt CM. et al. Gebruik van complementaire en alternatieve geneeskunde door ouderen – een dwarsdoorsnedeonderzoek. BMC Geriatrics 2014; 14:38
  24. Tan MS, Yu JT, Tan CC. et al. Werkzaamheid en bijwerkingen van Ginkgo biloba bij cognitieve stoornissen en dementie: een systematische review en meta-analyse. J Alzheimer's Dis 2015; 43:589-603. DOI: doi:10.3233/JAD-140837.
  25. Woelk H, Schläfke S. Een multicenter, dubbelblind, gerandomiseerd onderzoek naar het lavendeloliepreparaat Silexan in vergelijking met lorazepam voor gegeneraliseerde angststoornis. Phytomedicine 2010; 17:94-99. DOI: 10.1016/j.phymed.2009.10.006.
  26. Zick SM, Wright BD, Sen A, et al. Voorlopig onderzoek naar de werkzaamheid en veiligheid van een gestandaardiseerd kamille-extract voor chronische primaire slapeloosheid: een gerandomiseerde, placebo-gecontroleerde pilotstudie. BMC Complement Altern Med 2011; 11: 78. DOI: 10.1186/1472-6882-11-78.
Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , , ,

vrijdag, januari 16, 2026

Eucalyptus globulus, een monografie

Eucalyptusbomen behoren tot de mirtefamilie (Myrtaceae), waartoe meer dan 600 soorten behoren die van nature voorkomen in Australië en Indonesië. Het zijn snelgroeiende bomen die een hoogte van bijna 100 meter en een stamomtrek van maximaal 20 meter kunnen bereiken. De blauwe eucalyptus (Eucalyptus globulus Labill.) wordt voornamelijk medicinaal gebruikt; deze boom wordt doorgaans slechts 30-35 meter hoog, maar bereikt in de eerste 10 jaar een hoogte van bijna 25 meter. Het belangrijkste verspreidingsgebied is Zuidoost-Australië.

Traditioneel gebruik in Australië

Verschillende eucalyptussoorten zijn op uiteenlopende manieren gebruikt door de inheemse bevolking van Australië; het medicinale gebruik van schors, hars en bladeren is gedocumenteerd voor meer dan een dozijn soorten [6].

De Yaegl-bevolking van het noorden van Nieuw-Zuid-Wales gebruikte de bladeren tegen bronchitis en hoest, en ook tegen verkoudheid in het algemeen, en de schors als een op tannine gebaseerd geneesmiddel tegen zweren en schurft [27]. In West-Australië werd de hars van verschillende soorten gebruikt tegen tandpijn, bronchitis en hartaandoeningen [30]. Eucalyptus werd ook gebruikt tegen diarree [38]. Een kompres van E. globulus-bladeren werd gebruikt tegen reumatische rugpijn. Voor een sterker effect werden de bladeren ook op gloeiende kolen gelegd. Hoofdpijn werd behandeld met de stoom van verhitte bladeren, en afkooksels werden gebruikt tegen verkoudheid. Een middel genaamd "mindi-warrum-bing" bevatte honing naast eucalyptusbladeren en werd gebruikt tegen verkoudheid en dysenterie [24].

Toepassing in Europa

De eerste Europeaan die Eucalyptus globulus ontdekte en beschreef, was de Franse bioloog Jacques Julien Houtou de Labillardière (1755-1834) in Tasmanië in 1792 [26][35]. Labillardières reisverslag werd gepubliceerd in het achtste jaar van de Republiek (1799/1800) en verscheen in 1802 ook in het Engels en Duits. Hij koos de naam vanwege de gelijkenis van de zaaddozen met jasknopen [20]. De illustraties van de planten werden gemaakt door de Belgische schilder Pierre-Joseph Redouté, die nu wereldberoemd is, vooral vanwege zijn boeken over lelies en rozen [19]. Labillardière was ook de eerste die in 1818 essentiële oliën analyseerde volgens moderne principes en de samenstelling van terpentijnolie met bijna volledige nauwkeurigheid vaststelde [21][36].

In de 19e eeuw ontdekte men in Frankrijk (Grimbert) en Engeland dat eucalyptus gebruikt kon worden om moerassige gebieden droog te leggen. Men geloofde ook dat de etherische oliën van de boom een ​​desinfecterende werking hadden op de "tropische koortslucht" (vgl. Madaus, p. 1304). De effectiviteit tegen malaria is echter waarschijnlijk te danken aan het feit dat eucalyptusbomen, door hun snelle groei, veel water verbruiken, waardoor het grondwaterpeil daalt en muggen geen broedplaatsen meer hebben. De eerste succesvolle drooglegging van moerasland werd door de Engelsen in de Kaapkolonie (Zuid-Afrika) gerealiseerd. Desondanks werd eucalyptus aanvankelijk beschouwd als een middel tegen malaria.

In de 19e eeuw kreeg eucalyptusolie meer aandacht als geneesmiddel. Vanaf het midden van de 19e eeuw werd eucalyptusolie industrieel gedestilleerd in Australië [7], [8]. Bentley en Trimen noemen aandoeningen van de luchtwegen zoals bronchitis, astma en kinkhoest als indicaties [1].

In zijn 'Leerboek van biologische geneesmiddelen' uit 1938 schrijft Gerhard Madaus over de toenmalige stand van de kennis: 'Eucalyptus globulus is een van de beste middelen voor de behandeling van griep en andere luchtwegaandoeningen.' Wrijfsels worden ook gebruikt bij reumatische aandoeningen, vooral die welke het gevolg zijn van griep. Madaus noemt specifiek het effect ervan als een 'goed slijmoplossend middel' bij bronchitis, longcatarre, hoest, kinkhoest, laryngitis, rhinitis, hoofdpijn aan de voorkant van het hoofd en astma (p. 1306). Hij beschrijft ook ervaringen met nier- en blaasproblemen, diabetes mellitus, maag- en darmklachten, lever- en galblaasproblemen, evenals zweren, bloedend tandvlees en tandvleespijn (p. 1307).

Daarentegen stelt de 4e editie van ‘Hager’s Handbook of Pharmaceutical Practice’ uit 1973 dat eucalyptusbladeren nu zelden nog worden gebruikt voor bronchitis en astma, voor de productie van mondspoelingen en voor maag- en darmcatarre, evenals voor blaasproblemen [11].

In de 5e editie worden de toepassingsgebieden voor eucalyptusolie – in overeenstemming met de aanbeveling van Commissie E – vermeld als inwendig en uitwendig gebruik bij infecties van de luchtwegen en uitwendig gebruik bij reumatische aandoeningen [3], [5].

HPMC-monografie

Het Comité voor Kruidengeneesmiddelen (HMPC) van het Europees Geneesmiddelenagentschap (EMA) publiceerde in 2013 een monografie over de bladeren van E. globulus [14], gevolgd in 2014 door een monografie over de etherische olie van E. globulus, E. polybractea en E. smithii [15]. Het gebruik van zowel de bladeren als de olie wordt aanbevolen bij hoest die gepaard gaat met verkoudheid, en de olie wordt ook aanbevolen voor uitwendig gebruik bij spierpijn.

Eucalyptusbladeren bevatten tannines, procyanidinen, triterpenoïden, flavonoïden, derivaten van floroglucinol zoals euglobalen en macrocarpalen, en tussen 1,5 en 3,5% etherische olie, waarvan 1,8-cineol het grootste deel uitmaakt (minstens 70% en tot 95%). Andere componenten van de olie zijn monoterpenen zoals α-pineen en p-cymeen. De olie heeft secretomotorische, expectorerende, licht spasmolytische en lokaal licht hyperemische effecten, en er is ook experimenteel aangetoond dat ze ontstekingsremmende en antibacteriële eigenschappen heeft.

In laboratoriumtests werden zowel gram-negatieve als gram-positieve bacteriën geremd en gedood. De sterkste effecten werden waargenomen tegen Shigella flexneri, Klebsiella pneumoniae, Listeria monocytogenes, Staphylococcus epidermidis, S. saprophyticus en S. xylosus [13]. Daarnaast werd het antivirale effect ook experimenteel onderzocht, met name tegen herpes simplex (HSV-1) [15] en influenza A H11N9 [16][37]. Het ontstekingsremmende effect van geïsoleerde 1,8-cineol is klinisch aangetoond bij patiënten met bronchiale astma. 1,8-Cineol kan ook de transdermale absorptie van andere geneesmiddelen verbeteren.

De olie kan (via inhalatie en systemisch via de bloedbaan) doordringen tot in de kleinste vertakkingen van de sinussen en bronchiën, waar ze haar werking kan uitoefenen. Daarom wordt eucalyptusolie aanbevolen bij infecties van de luchtwegen. Het wordt zowel inwendig als uitwendig gebruikt in de vorm van zalven of inhalaties, maar mag niet worden ingenomen bij ontstekingsziekten van het maag-darmkanaal en de galwegen, of bij ernstige leveraandoeningen. Preparaten die eucalyptusolie bevatten, mogen niet op het gezicht van zuigelingen en jonge kinderen worden aangebracht [23].

Monografie van Commissie E

Er bestaat een monografie van Commissie E uit 1993 over de vaste combinatie van eucalyptusolie en dennennaaldolie. Inhalatie en topische toepassing worden aanbevolen voor luchtwegcatarre. Topische (cutane) toepassing is een hybride vorm van inhalatie en systemische absorptie. Naast inhalatie worden sommige oliën ook via de huid geabsorbeerd, waarbij de absorptiesnelheid en -snelheid sterk afhankelijk zijn van de specifieke olie.

Indicaties  / Uit het cursusboek van herboristenopleiding Dodonaeus
Luchtwegen (voornaamste indicatie)

  • ** Bronchiale aandoeningen
  • * Astma
  • ** Griep, vroeger bij TBC.
  • ** Sinusitis, rhinitis, neusverkoudheid.
  • * Sommige infectieziekten met koorts o.a.: roodvonk, mazelen, bof 
  • - vroeger zelfs bij malaria, tyfus en cholera.
Intestinale Parasieten: * Ascaris, oxyuren 
Huid en Uitwendig
  • * Acné (antibacteriëel tegen Corynebact. acnei) Lavandula e.o. + Eucalyp tus e.o.
  • * Mycose
  • * Mondschimmel Eucalypti fol. dec. 2'
Gewrichten pijnstillend E. citriodora etherische olie uitwendig
  • * Artritis.
  • * Tennisarm (elleboog)


Literatuur / Referenties



Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: ,

donderdag, januari 15, 2026

Geschiedenis van gebruik: den en spar

Naaldhoutbomen werden al in de oudheid medicinaal gebruikt. Vele kruidenboeken uit vroeger tijden maken echter geen nauwkeurig onderscheid tussen de verschillende naaldhoutsoorten. Zo beschrijft Pedanius Dioscorides in zijn 'Materia Medica' (1e eeuw na Christus), het gebruik van verschillende Pinus-soorten (hoofdstuk 86) en hun kegels (87, 88) in Boek 1. Het is moeilijk om precies te bepalen welke soort hij bedoelt, vooral omdat er geen beschrijvingen worden gegeven (er wordt aangenomen dat ze bekend waren). Hij noemt echter specifiek de steenpijnboom (waarschijnlijk Pinus pinea), de spar (Picea abies) en de grove den (Pinus pinaster syn. Pinus maritima of P. nigra syn. P. laricio = zwarte den).

De bladeren (“naalden”) van deze bomen zouden ontstekingen voorkomen of verlichten wanneer ze als kompres worden aangebracht, en, gemengd met azijn als mondspoeling, tandpijn verzachten. De kegels (hoofdstuk 88) zouden helpen bij chronische hoest en tuberculose wanneer ze vers geoogst, in hun geheel geplet en als drankje in zoete wijn geserveerd worden.

De belangrijkste arts uit de oudheid, Galenus van Pergamon, stelt in zijn verhandeling over geneeskunde ('Peri amplon pharmacon') dat de zaden van deze bomen de kracht bezitten om "pus" uit de borst te trekken, zodat het gemakkelijk kan worden uitgespuugd. Tegenwoordig zou dit waarschijnlijk worden geïnterpreteerd als een slijmoplossend effect.

Deze teksten van de twee Griekse artsen hebben de geneeskunde in de Arabisch sprekende wereld aanzienlijk beïnvloed. Ze worden ook volledig geciteerd in een materia medica die in 1290 door Simon von Genau in het Latijn werd vertaald onder de titel 'Liber aggregatus in medicinis simplicibus', die in Europa veelvuldig werd gekopieerd. De relevante uitspraken zijn te vinden in hoofdstuk 58.

Middeleeuwen en vroegmoderne tijd

Voor de middeleeuwse farmacologie was de ‘Circa instans’, geschreven in Salerno door Matthäus Platearius in het tweede kwart van de 12e eeuw, van centraal belang . Het bevat een hoofdstuk over ‘dennenappels’ (“Pineae”, hoofdstuk 178), hoewel het onduidelijk is welke soorten bedoeld worden. Het stelt onder andere: ‘Het is het beste voedsel voor zieken die lijden aan aandoeningen van de luchtwegen en aan een apostem (abces) veroorzaakt door koude lichaamsvloeistoffen, voor astmapatiënten en mensen met een droge hoest, tbc-patiënten en sterk vermagerde mensen…’.

Hildegard von Bingen (1098–1179), die in haar 'Physica' uitgebreid over bomen schrijft, beveelt in het 33e hoofdstuk van het 3e boek, onder de namen "Fornha" of "Picea", wat den of spar betekent, alleen het sap uit de takken van de bomen aan voor zalven tegen oogaandoeningen.

De ‘Tuin van de Gezondheid’, het eerste grote, volledig geïllustreerde kruidenboek in druk (Mainz 1485, Peter Schöffer), bevat een kort hoofdstuk (hoofdstuk 322) over de vruchten (zaden). Deze worden beschouwd als een tonicum en afrodisiacum. Astma en bloederige ontlasting worden als specifieke indicaties genoemd. Het werk werd uitgebreid en herzien door de stadsartsen van Frankfurt, Eucharius Rößlin de Jongere en Adam Lonitzer (eerste editie 1557, laatste editie 1783).

In hoofdstuk 43, getiteld "Sparrenboom / Pinus", bespreekt Lonitzer expliciet sparren, dennen en steendennen, waarbij hij zich opnieuw voornamelijk richt op de zaden, die hier ook wel "noten" worden genoemd. Chronische, aanhoudende hoest, die wijst op tering, wordt wederom als de belangrijkste indicatie genoemd. De bladeren worden echter ook gebruikt, met name bij leveraandoeningen en als poeder tegen schuurplekken en open zweren. Verpulverd en uitwendig aangebracht, zouden ze zeer effectief zijn tegen allerlei ontstekingen. Gebruikt met azijn als warm mondwater, zouden ze tandpijn verlichten [22].

Hieronymus Bock (1498–1554), een van de ‘vaders van de botanie’, behandelt ook naaldboomsoorten zoals spar, lariks, den en pijnboom samen. In zijn kruidenboek (vanaf 1534) noemt Bock voornamelijk de terpentijn uit deze bomen voor gebruik bij de behandeling van tuberculose, chronische hoest, bloed ophoesten en als maagversterkend en laxerend middel [4]. Leonhart Fuchs nam deze bomen niet op in zijn werk.

En Rembertus Dodonaeus in zijn Cruydboeck schrijft: ... Voorts aangaande de krachten van deze wilde pijnboom, ze kunnen hetzelfde dat de tamme doen, maar haar schors is droger en haar hars is heter. En de toppen van de bladeren gestoten en met wijn gedronken zijn goed tegen de pijn van het hart. De schil van de vruchten gekookt en dat water gedronken geneest de rode loop of men kookt ze in azijn en men stooft de buik daarmee. Water van de groene pijnappels gedistilleerd eer ze beginnen hard te worden laat de rimpels van het aanzicht vergaan, maakt de borsten van de vrouwen stijf en vast, de natuur eng en belet alle vrouwelijke vloeden, als men daarmee stooft. Hetzelfde met fijne doekjes aan het voorhoofd en slaap van het hoofd gehouden stelpt het bloeden van de neus. Maar het sap van die vruchten is tot de voor vermelde dingen noch veel nuttiger.

Johann Schröder verwijst expliciet naar sparrenbladeren in zijn "Medicin-Chymical Pharmacy", de belangrijkste farmacopee van de 17e eeuw. In het hoofdstuk "Pineus en Pinea" schrijft hij dat de schors en bladeren van de spar dezelfde effecten hebben als die van de steenpijnboom. Hij noemt echter alleen een afrodisiacum en een effect dat de vruchtbaarheid verhoogt.

In Köhlers Medicinal Plants uit 1887 worden spar, rode den, zwarte den en harsden samen in één hoofdstuk behandeld (pp. 47-48). Wat betreft het gebruik van sparrenscheuten wordt ook verwezen naar het voorgaande hoofdstuk over den (Pinus sylvestris). Daar (p. 46) staat: “Den en sparrenscheuten worden voornamelijk gebruikt voor de bereiding van Tinct. Pini composita, en in zeldzame gevallen waarschijnlijk ook als aftreksel, als diureticum en bloedzuiverend middel, en voor inhalatie bij longziekten. De hars wordt gebruikt voor de bereiding van pleisters, zalven en voor fumigatie bij chronische longcatarre.”

Twintigste eeuw

In zijn ‘Leerboek van biologische geneesmiddelen’ uit 1938 somt Gerhard Madaus talrijke toepassingen op voor sparrenscheuten: “Hoest, trachea-catarre, longcongestie, rachitis, jicht, reuma, oedeem, maagkrampen, winderigheid, indigestie, scheurbuik, scrofula, wormen, ringworm, chronische huidziekten”. Dit overtreft het aantal historische indicaties voor naaldbomen. Voor dennen- en terpentijnolie noemt Madaus jicht, reuma, rachitis, scrofula, scheurbuik (door het kauwen op de hars) en diverse huidziekten als toepassingen.

De vierde editie van ' Hager's Handbook of Pharmaceutical Practice ' vermeldt alleen toepassingen van dennennaalden uit de 'volksgeneeskunde', wat ongetwijfeld te wijten is aan de algemene situatie met betrekking tot de goedkeuring van geneesmiddelen in de jaren zeventig. Het citeert in wezen Madaus: 'Hoest, catarre van de luchtpijp, longcongestie, rachitis, jicht, reuma, scheurbuik, enz.' Oedeem, maagkrampen, winderigheid en indigestie, evenals scrofula, wormen, ringworm en chronische huidaandoeningen worden niet expliciet genoemd; in plaats daarvan wordt er verwezen naar badextracten voor nerveuze aandoeningen en nieraandoeningen.

In de 5e editie van het handboek, gepubliceerd in 1994, wordt vermeld dat sparrennaaldolie (p. 123) en dennenolie (p. 184) secretolytische, hyperemische, licht antiseptische, bronchospasmolytische, expectorerende en huidirriterende effecten worden toegeschreven. Voor uitwendig en inwendig gebruik worden catarrale aandoeningen van de bovenste en onderste luchtwegen genoemd, terwijl voor uitwendig gebruik reumatische en neuralgische klachten worden vermeld. Het gebruik ervan in baden wordt beschreven als een ondersteunende behandeling voor acute en chronische luchtwegaandoeningen en voor reumatische aandoeningen in het niet-acute stadium. Er worden geen specifieke medicinale toepassingen gegeven voor grove den (Pinus sylvestris) (pp. 690–691).

Monografie HPMC, ESCOP, Commissie E

Er zijn momenteel geen monografieën over sparren en dennen van HMPC of ESCOP. Commissie E onderzocht in het midden van de jaren tachtig verse sparrenscheuten (Piceae turiones recentes) en dennenscheuten (Pini turiones) en hun respectievelijke essentiële oliën (Piceae aetheroleum en Pini aetheroleum) en actualiseerde deze beoordelingen grotendeels in 1990. Op vergelijkbare wijze heeft de Duitse Commissie B 8 (Medicinale Baden) beoordelingen gepubliceerd van baden met naaldhoutolie, zowel afzonderlijk als in combinatie.

Spar: De indicaties voor sparrenscheuten en sparrennaaldolie zijn identiek. 

  • Inwendige en uitwendige toepassing bij infecties van de luchtwegen.
  • uitwendig voor de behandeling van reumatische klachten (warmtetherapie) en ook
  • voor zenuwpijn.

Den: Olie van dennenscheuten en -naalden kan worden gebruikt.

  • Voor inwendig en uitwendig gebruik bij catarrale aandoeningen van de bovenste en onderste luchtwegen.

De aanbeveling voor uitsluitend extern gebruik verschilt enigszins:

  • Dennenscheuten worden aanbevolen voor de behandeling van lichte spier- en zenuwpijn.
  • Voor naaldolie, de behandeling van reumatische klachten (warmtetherapie) en zenuwpijn.

Er bestaan ​​geen officiële kwaliteitsbeschrijvingen voor sparrenscheuten en dennenscheuten; de kwaliteit van sparrennaaldolie wordt gedefinieerd in de Duitse Farmacopee (DAB), en die van dennennaaldolie in de Europese Farmacopee (Ph. Eur.).

In 2012 werd een onderzoek gepubliceerd waarin een opmerkelijk effect van een sparrenextract (8,6 mg/kg gedurende 28 dagen, oraal) werd waargenomen bij ratten met geïnduceerde plaque-afzettingen, die ook voorkomen bij de ziekte van Alzheimer.

Literatuur

  • Berendes J. Des Pedanios Dioskurides aus Anazarbos Arzneimittellehre in fünf Büchern [De materia medica], übersetzt und erläutert von Julius Berendes, Stuttgart 1902 (Nachdrucke Wiesbaden 1970, Vaduz / Lichtenstein 1987), Kapitel 87-88
  • Blaschek W. et al., Hrsg. Hagers Handbuch der Pharmazeutischen Praxis. , 5. . Aufl. Heidelberg: Springer; . Bd. 6; 1994
  • Bock H. Kreutterbuch. Straatsburg: Josias Rihel; 1565: 411
  • Fedotova J. Soultanov V, Nikitina T. et al. Ropren ® is een polyprenolpreparaat uit naaldbomen dat cognitieve stoornissen verbetert in een ratmodel van door bèta-amyloïde peptide-(25–35) geïnduceerde amnesie. Phytomedicine 2012; 19: 451-456 CrossrefPubMed Zoeken in Google ScholarDownload RIS-citatie
  • Goehl K. Das 'Circa Instans'. De eerste grote Drogenkunde van de Abendlandes. Baden-Baden: Deutscher Wissenschafts-Verlag; 2015.: Kap. 178 Zoeken in Google ScholarDownload RIS-citatie
  • Hänsel R. et al., Hrsg. Hagers Handbuch der Pharmazeutischen Praxis. , 4. . Aufl. Heidelberg: Springer; . Bd. 4, 1973: 856; Bd. 6 Deel A, 1977: 649
  • Madaus G. Lehrbuch der biologischen Heilmittel. 4. Bände. Leipzig: Thieme; 1938 Zoeken in Google ScholarDownload RIS-citatie
  • Müller-Jahncke WD, Friedrich C. Geschichte der Arzneimitteltherapie. Stuttgart: Deutscher Apotheker Verlag; 1996: 189

Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , ,

woensdag, januari 14, 2026

De hondsroos komt van nature bijna overal voor. Hij is te vinden in heel Europa, maar ook in Azië en Noord-Afrika. In het oosten van Noord-Amerika is hij verwilderd.

De botanische naam, Rosa canina, bevat het Griekse woord "rhodon" of het Latijnse "rosa", wat – niet verrassend – roos betekent. "Canina" is afgeleid van het Latijnse "canis" (hond) en leidde tot de Duitse naam Hundsrose rn de Nederlandse naam Hondsroos. Deze naam heeft echter niets met honden te maken, maar betekent eerder zoiets als alledaags, alomtegenwoordig en onopvallend. De naam "rozenbottel" komt ook vaak voor. Dit is echter niet helemaal correct, want die term is gereserveerd voor de vrucht. 

Botanische beschrijving: Geen doornen, maar stekels.

 De hondsroos behoort tot de rozenfamilie (Rosaceae). Botanisch gezien is het een groep soorten die verschillende variëteiten omvat. Bovendien kruist hij gemakkelijk met andere wilde rozensoorten. Een kenmerk dat alle hondsrozen gemeen hebben, is echter de afwezigheid van klieren aan de onderkant van hun bladeren. De hondsroos is een bladverliezende struik die zowat 3 meter hoog kan worden. Kenmerkend zijn de hangende, vertakte stengels met gesteelde, 5- tot 7-lobbige onbehaarde blaadjes. De bladranden zijn enkel- of dubbel gezaagd. De haakvormige, scherpe stekels, die vaak ten onrechte voor doorns worden aangezien, zijn direct voelbaar bij aanraking van de takken.

Waarom de rozenbottel geen echte vrucht is

In juni verschijnen witte tot lichtroze bloemen, bestaande uit vijf hartvormige bloemblaadjes, talrijke gele meeldraden en vijf kelkblaadjes. Na bestuiving door insecten ontwikkelen zich in de late zomer de rozenbottels, waardoor de struik een levendige rode kleur krijgt. Botanisch gezien zijn dit schijnvruchten (Rosae pseudofructus), ook wel samengestelde vruchten genoemd: de zaden, de eigenlijke noten, bevinden zich in hun glanzende kelk. Deze zaden zijn bedekt met vele zijdeachtige haartjes die jeuk en allergische reacties op de huid en slijmvliezen kunnen veroorzaken.

De rozenbottelschillen (Rosae pseudofructus), de hele rozenbottels (Rosae pseudofructus cum fructibus) en de rozenbottelzaden worden medicinaal gebruikt. De schijnvruchten worden geoogst van september tot oktober, wanneer de kelkblaadjes aan de top van de rozenbottel zijn afgevallen en de rozenbottels zacht en volledig rijp zijn.

Rozenbottelschillen bevatten talrijke vitaminen, vooiral vitamine C (tot 1,2%), maar ook vitamine A, B1 , B2 en K, pectines, koolhydraten, vruchtenzuren, tannines, etherische olie (β-ionon en heptanal), flavonoïden, anthocyanen, carotenoïden (lycopeen, β-caroteen) en mineralen, met name magnesium en calcium. Ook noemenswaardig zijn de galactolipiden, een subgroep van glycolipiden waarvan de glycerol is veresterd met het monosaccharide galactose in plaats van met één of twee vetzuren. Rozenbottelschillen hebben een licht laxerende werking en bezitten antioxiderende, immuunversterkende, ontstekingsremmende en pijnstillende eigenschappen.

Rozenbottelzaden bevatten ook etherische olie (met sporen van vanilline) en daarnaast een vette olie met een hoog gehalte aan onverzadigde linolzuur en alfa-linoleenzuur. Deze waardevolle rozenbottelolie wordt verkregen door de zaden te persen en wordt in natuurlijke cosmetica gebruikt als een huidregenererend actief ingrediënt.

Geschiedenis en traditioneel gebruik

Zelfs de artsen uit de oudheid gebruikten al rozenbottels. Hippocrates van Kos noemde hun ontstekingsremmende eigenschappen al in 460 v. Chr. De Griekse arts Dioscorides, die in de 1e eeuw na Christus in het Romeinse Rijk praktiseerde, noemde rozenbottels in zijn Materia Medica: "De gedroogde vrucht zonder het wollige vruchtvlees, want dat is schadelijk voor de luchtpijp, gekookt in wijn en gedronken, stopt diarree." . Preparaten van rozenbottels tegen bloed ophoesten, braken en dysenterie worden ook vaak genoemd in middeleeuwse kruidenboeken. De Duitse arts en apotheker Tabernaemontanus schreef in zijn Neuw Kreuterbuch (Nieuw Kruidenboek) uit 1588: "De gele zaden zijn een speciaal middel tegen bloed ophoesten. Ingenomen met water, stoppen ze overmatige vaginale afscheiding. Van deze zaden wordt tandpoeder gemaakt om het tandvlees te versterken en de tanden te verstevigen." Naast de rozenbottels werd ook de wortel gebruikt tegen de beet van hondsdolle honden, en de reeds genoemde rozengallen / bedeguar werden ingezet tegen koorts, nier- en niersteenproblemen.

In 1564 schreef de Duitse arts en botanicus Hieronymus Bock in zijn kruidenboek een verkoelende en samentrekkende werking toe aan de hondsroos en schreef deze voor bij "hittepijnen, cholerische dampen" (tegenwoordig: opvliegers en cholerische uitbarstingen), om het hart te versterken, en uitwendig bij hoofdpijn en tranende ogen.

In het Nieuwe Kruidenboek van de Italiaanse arts Matthiolus uit 1626 worden rozenbottels beschreven als een middel tegen nierstenen, gonorroe en dysenterie. De kruidengeneeskundige priester Künzle beveelt ze in 1931 aan in Salvia, zijn maandblad voor niet-toxische kruidengeneeskunde, voor albuminurie en nier- en galstenen.

Toepassingen in de fytotherapie: griep, ontstekingen, versterking van de spieren

ESCOP heeft een ondersteunende werking van rozenbottels en rozenbottelschillen erkend bij de behandeling van griep en verkoudheid. Rozenbottels hebben ook een monografie gekregen vanwege hun galactolipiden, die een ondersteunende werking hebben bij het verlichten van pijn en stijfheid in verband met artrose. Rozenbottels hebben nog geen monografie van de HMPC ontvangen, maar rozenblaadjes van de hondsroos wel – voor uitwendig gebruik bij de behandeling van milde ontstekingen van de mond en keel, evenals milde huidontstekingen.

In de traditionele en volksgeneeskunde staan ​​rozenbottelschillen bekend om diverse andere toepassingen. Deze omvatten de preventie van verkoudheid, de preventie en behandeling van vitamine C-tekort, het versterken van het immuunsysteem, als maagtonikum, bij diarree, urinewegproblemen, jicht en reumatische aandoeningen. Ook rozenbottelzaadthee, gemaakt van de zaden, is bekend.

In de volksgeneeskunde worden de bottels gebruikt bij de behandeling van nier- en blaasziekten, nierstenen, jicht, ischias en reuma.

Geschikte toedieningsvormen: infusie, poeder, olie-extract

Een van de meest beproefde toedieningsmethoden is de bereiding als infusie. Giet hiervoor meerdere keren per dag 150 ml heet water over 2-2,5 gram gedroogde en fijngemaakte rozenbottels, dek af, laat 10-15 minuten trekken en zeef vervolgens.

Het maken van een tinctuur is geen gangbare praktijk. Een olie-infusie van verse of gedroogde rozenbottels bevat echter de vetoplosbare galactolipiden, die ontstekingsremmende en pijnstillende eigenschappen hebben. De olie moet worden ingenomen, omdat opname via de huid niet gegarandeerd is. Om de olie te bereiden, bedek je de geplette rozenbottels met olijfolie, laat je ze een week trekken op een warme, donkere plaats en zeef je dan de olie.

Om bij reumatische klachten te profiteren van galactolipiden, kan men ook een poeder gebruiken dat gemaakt is van gedroogde rozenbottels. Na inname van 5-10 gram rozenbottelpoeder tweemaal daags gedurende 3 tot 6 maanden, werd een significante pijnvermindering en verbeterde gewrichtsmobiliteit waargenomen.

Rozenbottels zijn een ware vitamine C-bom: ze bevatten 4-30 mg ascorbinezuur per gram vruchtvlees. Om hiervan te profiteren en zo het immuunsysteem te versterken, kun je in de herfst 2-3 verse rozenbottels doormidden snijden, de pitten en haartjes verwijderen en ze drie keer per dag voor de maaltijd kauwen. Het is makkelijker om rozenbottelsap te kopen als rozenbottelmost of -pulp, of er jam van te maken.

Gemmotherapie: Krachtige knoppen tegen virussen

In de gemmotherapie neemt de hondsroos (Rosa canina) een zeer speciale plaats in. Het is een van de middelen die in ieders huisapotheek thuishoren. Het belangrijkste voordeel is de ontstekingsremmende werking op de huid en slijmvliezen, met name die van de luchtwegen en gewrichten. In combinatie met de antivirale eigenschappen maakt dit het een essentieel middel tegen virale infecties die keelpijn, verkoudheid en middenoorontstekingen kunnen veroorzaken. Kinderen die vaak ziek zijn en mogelijk een lymfatische diathese hebben, hebben baat bij een kuur met Rosa canina, 1-2 sprays 2-3 keer per dag. Het is ook het middel bij uitstek tegen uitputting na langdurige infecties, vooral in combinatie met zwarte bes (Ribes nigrum), omdat dit het immuunsysteem extra stimuleert.

Niet alleen bij verkoudheidsvirussen, maar ook bij waterpokken, gordelroos, koortsblaasjes en positieve uitstrijkjes (humaan papillomavirus) worden herhaaldelijk verrassend goede resultaten waargenomen. In het gewrichtsgebied is Rosa canina bijzonder effectief wanneer het gewrichtsslijmvlies ontstoken is en ernstige pijn veroorzaakt.

Literatuur

https://sites.google.com/site/kruidwis/kruiden-planten-van-a-tot-z/rosa-canina-hondsroos



Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , ,

vrijdag, januari 09, 2026

Over bitterstoffen

Plantaardige bitterstoffen behoren tot een heterogene groep stoffen die als enige gemeenschappelijke eigenschap hun bittere smaak hebben. De intensiteit van deze bitterstoffen varieert per plant. Sommige planten hebben een bitterwaarde van 1:10.000, zoals gentiaan, absint, artisjok of duivelsklauw, wat betekent dat 1 gram van het kruid nog steeds als bitter waarneembaar is in 10 liter water. 

Helaas zijn de groenten die we tegenwoordig in de winkels vinden, door veredeling grotendeels veranderd, waardoor ze nauwelijks nog bittere stoffen bevatten. Toch leveren bittere stoffen een belangrijke bijdrage aan een gezonde spijsvertering, zoals de volksmond al zegt. Vandaar het gezegde: "Bitter in de mond, gezond in de maag."

Hoe werken bitterstoffen?

De effecten van bittere stoffen op de spijsvertering zijn zeer uiteenlopend:

  • Ze stimuleren een verhoogde speekselproductie in de speekselklieren, wat leidt tot een betere voorvertering van voedsel in de mond.
  • In de maag zorgen de bittere stoffen voor een verhoogde afscheiding van maagsap en een verhoogde bloedtoevoer naar het maagslijmvlies.
  • De lever produceert meer gal en de galafgifte door de galblaas neemt toe, wat onder andere de vetvertering ten goede komt.
  • De peristaltiek van de maag en darmen wordt gestimuleerd, wat leidt tot een verbeterd transport van de maag- en darminhoud.
  • Ze verminderen ook een opgeblazen gevoel en zouden mogelijk de trek in zoetigheid doen afnemen.
  • In de traditionele Chinese geneeskunde (TCM) worden ze al sinds jaar en dag gewaardeerd als verfrissend, stimulerend, energiegevend en verwarmend.
  • Ze worden over het algemeen beschouwd als toniserend, wat betekent dat ze het hele organisme versterken, de spankracht van een orgaan verbeteren.

In tegenstelling tot de gecultiveerde varianten van onze groenten, bevatten veel medicinale en wilde planten nog steeds natuurlijke bitterstoffen. Je kunt ze als thee drinken om ze door je lichaam te laten opnemen. Het gebruik ervan in druppelvorm is zelfs nog eenvoudiger en handiger.

Enkele geneeskrachtige planten die bittere stoffen bevatten

Er zijn tegenwoordig diverse zogenaamde bittermiddelen commercieel verkrijgbaar in de vorm van bittere druppels. Als u zelf bittere druppels wilt maken, kunt u de werking ervan beïnvloeden. Verschillende planten zijn hiervoor geschikt:

Paardenbloem (Taraxacum sect. Ruderalia) : De wortel van de paardenbloem wordt gebruikt voor de bittere kruidendruppels. Wanneer deze in het voorjaar wordt opgegraven, zou de bitterheidswaarde 100 zijn, en vaak zelfs nog hoger. In de herfst bevat de paardenbloemwortel aanzienlijk minder bittere stoffen. Het stimuleert de eetlust, bevordert de galstroom, stimuleert de stofwisseling en helpt bij de spijsvertering. Commissie E beveelt het onder andere aan bij stoornissen in de galstroom en bij een opgeblazen gevoel en winderigheid. Tip: Paardenbloemblaadjes bevatten ook bittere stoffen en smaken licht bitter. Je kunt bijvoorbeeld fijngesneden paardenbloemblaadjes direct aan een salade toevoegen om je spijsvertering op een milde manier te stimuleren.

Duizendblad (Achillea millefolium L.)  De bloemen worden gebruikt voor de bittere tonicumdruppels. Duizendblad heeft een bitterheidswaarde tussen 3000 en 5000. De HMPC beveelt het aan als traditioneel middel tegen milde krampen in het maag-darmkanaal. Bovendien stimuleren de bloemen van duizendblad de eetlust.

Artisjok (Cynara cardunculus L.)  Voor bittere kruidendruppels worden de bladeren van de artisjokbloem gebruikt, met name de medicinale artisjok. De bitterheid van artisjokbladeren is maar liefst 10.000! Artisjokbladeren hebben een bijzonder sterk effect op de galproductie en -afvoer, wat leidt tot een betere vetvertering. Bovendien stimuleren de actieve bestanddelen in artisjokbladeren de aanmaak van spijsverteringsenzymen in de alvleesklier en beschermen ze levercellen en bevorderen ze hun regeneratie.

Echte kamille (Matricaria recutita L.)  Hoewel de bloemen zelf weinig bittere stoffen bevatten, is het toch gunstig om ze toe te voegen aan de druppels met bittere kruiden. Kamille heeft krampstillende, gasverdrijvende en antimicrobiële eigenschappen, waardoor het de werking van de bittere kruiden aanvult.

Pepermunt (Mentha x piperita L.)  De bladeren bevatten nauwelijks bittere stoffen, maar worden door de HMPC aanbevolen voor inwendig gebruik bij dyspeptische indigestie en winderigheid. Ze versnellen de maaglediging en worden in de traditionele geneeskunde ook gebruikt tegen misselijkheid. Met deze effecten vormt pepermunt een perfecte aanvulling op uw bittere kruidendruppels. En tot slot verbetert het ook nog eens de smaak.

Bitterdruppels voor de spijsvertering

Ingrediënten

  • 15 g paardenbloemwortel
  • 15 g duizendbladbloemen of bloeitoppen
  • 10 g artisjokbladeren
  • 5 g kamillebloemen
  • 5 g pepermuntblaadjes
  • ongeveer 250 ml alcohol van 40% (bijv. wodka of witte rum)
materiaal
  • snijplank
  • mes, mortier, vijzel
  • keukenweegschaal met de fijnst mogelijke schaalverdeling, indien mogelijk nauwkeurig tot op de gram.
  • maatbeker
  • bokaal met glazen deksel (weckpot of apothekersfles)
  • theefilterzakjes of een (fijne) zeef
  • doseerfles met druppelaar of sproeikop
  • labels

Bereiding

Hak de wortel en gedroogde kruiden zo fijn mogelijk. Doe ze in een vijzel met een beetje alcohol en maal ze zo fijn mogelijk. Doe de gemalen kruiden in de bokaal en voeg de alcohol toe. Voeg indien nodig nog wat alcohol toe; de ​​kruiden moeten volledig ondergedompeld zijn en lichtjes kunnen drijven. Plak een etiket met de infusiedatum op de bokaal. Laat  7-10 dagen op een lichte, maar niet te zonnige plek staan. Schud de pot dagelijks voorzichtig om ervoor te zorgen dat de actieve ingrediënten goed verdeeld zijn in de oplossing.

Zodra de trektijd voorbij is, giet u het mengsel door een theefilter in een glazen pot. Knijp het filter goed uit. Vul vervolgens de doseerfles met de tinctuur en voorzie deze van een etiket (naam van de tinctuur en bereidingsdatum). Bewaard op een koele, donkere plaats is de bittertinctuur een jaar houdbaar. 

Bij acute spijsverteringsproblemen kunt u 10-15 druppels ongeveer 30 minuten voor de maaltijd innemen. Als deze dosering onvoldoende is, kunt u deze verhogen tot 20-25 druppels. De werking van bittere stoffen verschilt sterk van persoon tot persoon, dus iedereen moet experimenteren om de dosering te vinden die voor hem of haar het beste werkt. U kunt de spijsvertering ook ondersteunen met 15 druppels van uw tinctuur vóór een grote, feestelijke maaltijd.

Tip : Wodka of witte rum zijn bijzonder geschikt voor een tinctuur omdat ze een neutrale smaak hebben. Voor het extraheren van de kruiden raad ik aan om potten met schroefdeksels te gebruiken waarvan de afsluiting geen pvc of weekmakers bevat. Deze zijn gemakkelijk te herkennen aan de blauwe rand aan de binnenkant. Zelfs als de pot eerder een alcoholische drank heeft bevat, is dit type pot nog steeds geschikt. Ik gebruik geen potten met andere deksels, omdat de alcohol er mogelijk kankerverwekkende weekmakers uit kan laten vrijkomen.



Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , ,
Abonneren op: Reacties (Atom)