Douglasspar eetbaar

De douglasspar (Pseudotsuga menziesii) is een boom die van nature voorkomt in Noord-Amerika.¹ Hij onderscheidt zich van andere naaldbomen zoals dennen en sparren door zijn kleinere kegels, waaruit kleine, slangachtige uitsteeksels steken. Deze "tongen" zijn eigenlijk de vleugels van het zaad. Een ander kenmerk: de zachte, minder stekelige naalden onderscheiden hem van de ruwere naalden van de spar. Als je de naalden kneust, kun je het frisse citroenachtige aroma ruiken en proeven, die doen denken aan grapefruit.

Dit maakt deze Amerikaanse reus zo waardevol in de culinaire wereld. Eetbare naalden met gastronomische toepassingen. De naalden van de douglasspar zijn eetbaar en kunnen het hele jaar door in de keuken worden gebruikt. De beste tijd om ze te oogsten is het vroege voorjaar, wanneer de jonge scheuten nog mals zijn, omdat ze dan rauw gegeten kunnen worden, simpelweg fijngehakt. In dit stadium kunnen ze worden toegevoegd aan marinades of sauzen (mayonaise, béarnaise, vinaigrette) en gebruikt worden als garnering voor verse kazen.

De rest van het jaar zijn de naalden taaier, maar ze kunnen nog steeds gebruikt worden, bijvoorbeeld door ze te laten macereren in alcohol om een ​​dennenlikeur te maken, of door ze te laten trekken (en/of te mengen) om een ​​siroop, limonade of gelei op smaak te brengen. Etherische olie van de douglasspar, verkregen door de naalden te distilleren, is ook verkrijgbaar en wordt zowel aromatisch in de keuken als therapeutisch gebruikt. 

De gezondheidsvoordelen van douglassparnaalden

De douglasspar is een plant met geneeskrachtige eigenschappen, die traditioneel door de inheemse Amerikaanse bevolking werd gebruikt tegen reuma en aandoeningen van de luchtwegen. De hars werd gebruikt als antisepticum om wonden te genezen.²,³ De naalden zijn rijk aan flavonoïden⁴ en worden nog steeds aanbevolen en verkocht als etherische olie vanwege hun antiseptische eigenschappen bij verkoudheid of bronchitis. Ze kunnen ook worden gebruikt om kruidenthee te trekken en zo te profiteren van dezelfde gunstige effecten op de luchtwegen. De douglasspar is daarom een ​​ware natuurlijke schat om het hele jaar door van te genieten en de geur in te ademen

RECEPT VOOR DOUGLASDENNENAZIJN

• 2 kopjes scheuten van de douglasspar
• 500 ml appelciderazijn

Plaats de scheuten in een pot en bedek ze met azijn. Verzwaar de naalden zodat ze ondergedompeld blijven. Laat 4-6 weken trekken, zeef en giet in een fles. Voeg toe aan kruiden, honing en heet water voor een drankje bij verkoudheid en griep.

Bronnen: 

1. Thomas, R., Maillart, M. & Busti, D. Petite flore de France (NE) Belin (2018). 2. Native American Etnobotanie. Beschikbaar op: https://naeb.brit.org/about. 3. Padure, I.M., Badulescu, L., Dediu, T. & Burzo, I. Morfo-anatomische en fytochemische onderzoeken naar de herindeling van Pseudotsuga Menziesii (Mirabel) Fanco (Pinaceae) Sci. Ann. Alexandru Ioan Cuza Universiteit. Iasi. 54, 33-39 (2008). 4. Krauze-Baranowska, M., Sowinski, P., Kawiak, A. & Sparzak, B. Flavonoïden van Pseudotsuga menziesii Z. Für Naturforschung C. 68, 0087 (2013).

Wintervoedsel: Douglasspar en andere naalden

Ook in de winter, zeker in onze nieuwe, zachtere winters is er wel wat voedsel te oogsten in de natuur. Hoog in de dennenbomen vinden we aromatische naalden en bladknoppen, vooral de naalden van de Douglasspar zijn een lekkernij. Als thee, als aroma in honing of suiker maar vooral als likeur zijn deze 'blaadjes' met hun appelsienachtig aroma goed te eten of te drinken. Zie receptuur in
https://hagezussen.wordpress.com/2015/12/14/over-de-douglas-spar/

Bij de Douglasspar

Pseudotsuga menziesii (Mirb.) Franco. Deze naaldboom is genoemd naar Archibald Menzies (1754
- 1842) een Schot, die tuinman was in de botanische tuin van Edinburgh en als doktersassistent de wereldreis van de Vancouver meemaakte. De Douglasspar behoort samen met de Abies - Zilverspar en de Pinus - Den tot de familie van de Pinaceae en de klasse van de Coniferaceae - de kegeldragende Naalbomen.
De Douglas is nog al eens van naam veranderd: Pinus taxifolia en Pinus douglasii zijn nu ongeldige namen, aan deze laatste ontleent hij zijn Nederlandse naam Douglasspar. Het is een brede piramidale boom met vrijwel kale twijgen en spitse, bruinrode knoppen. De hangende korte kegels (5 tot 10 cm) zien er sympathiek slordig uit, door hun losstaande schubben met ver naar buitenstaande dekschubben. De naalden hebben een fijne aromatische geur die volgens sommigen naar appels ruiken en volgens anderen naar appelsien. Het hangt er van af hoe lang je kop in een zak met naalden steekt.

De Indianen noemden deze boom sacoo-paps: grote boom. Die gebruiken de boom ook om er visharpoenen van te maken terwijl uit de deelbare wortels manden gefabriceerd werden. De vreemde wortels heb ik wel eens gevonden.
De verse naalden die in heet water gedaan worden geven een goede thee met veel vitamine C. De takken kunnen als kerstversiering gebruikt worden omdat de naalden minder snel afvallen dan van de gewone kerstboom.

https://hagezussen.wordpress.com/2015/12/14/over-de-douglas-spar/
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/alternatief/41149-douglasspar-in-geur.html

Ander nu te eten wild bladvoedsel in mijn tuin: wilde veldsla, kleine veldkers, brandnetel, vogelmuur, jong kleefkruid, verwilderde peterselie. jong bereklauwblad en de groene zaden, jong blad van speenkruid, zevenblad en ik vergeet er nog wat. Misschien niet direct kerstvoedsel maar als vulling voor kalkoen is het wel te gebruiken. Al hoeven de kalkoenen voor mij niet bang te zijn.