dinsdag, maart 24, 2026

Kruidige siertuin: een geel-witte border

Een klassieke sierborder is meestal opgebouwd uit kleine of grote groepen van mooi bloeiende vaste planten, die samen zowel in vorm als kleur een harmonie vormen. Meestal wordt daarbij natuurlijk naar het esthetisch aspect gekeken, nogal logisch het is niet voor niks een 'sier' tuin. Toch lijkt het mij interessant om in een sierborder eens rekening te houden met andere interessante aspecten van de plant zoals de gebruikswaarde, medicinale werking, de geur of het verhaal achter een plant.

Zo'n mooie en medicinale gebruiksborder kan samengesteld zijn uit kleine groepen van vaste planten bvb zilverkaars, venkel, moersaspirea, goudsbloem (éénjarig), moederkruid, vrouwenmantel, sleutelbloem maar ook hogere planten voor een grovere en grotere border zoals Griekse alant en guldenroede kunnen er in verwerkt worden. Een voorbeeld.

Zilverkaars of Cimicifuga

Cimicifuga is een Noord-Amerikaanse inheemse plant, die door de Indianen veelvuldig gebruikt werd. Soorten zoals Cimicifuga simplex en C. ramosa worden bij ons als sierplant aangeboden. De lange, witte bloeiwijzen versieren de tuin pas in september en october en zijn door hun natuurlijke uitstraling en hun late bloeiwijze extra aantrekkelijk voor een wilde tuin. Spijtig genoeg is de belangrijkste medicinale soort, Cimicifuga racemosa, moeilijk verkrijgbaar. Medicinaal is de wortel van deze Zilverkaars een van de meest gebruikte planten bij hormonale klachten, vooral in de menopauze.

Venkel of Foeniculum vulgare

is een Zuid-Europese schermbloemige, die ook bij ons gemakkelijk groeit in een droge, goed gedraineerde grond. De bronsbladige variëteit staat ook goed in de paars-roze border. Alles aan de plant kan gebruikt worden. De verdikte wortel als groente, de stengels samengebonden in droogboeketten, het blad in de keuken bij visgerechten en de zaden (vruchten) vooral als medicijn. Vooral voor verkrampte darmen, bij buikpijn en gassen is het gekauwde zaad of een kruidenthee samen met kamille de redder in nood. Verder heeft Venkel ook een slijmoplossende en zelfs een zogvormende werking. Dus een echt kruid voor moeder en kind, al mogen de vaders er ook van snoepen.

Moerasspiraea / Filipendula ulmaria

Deze plant werd vroeger Geitenbaard of Koningin der weiden genoemd, de namen geven al aan dat deze witbloeiende plant vooral graag in natte weilanden en langs beekjes groeit. In de tuin kan hij toch wat droogte verdragen, alhoewel op zeer droge plaatsen je beter de Knolspirea of Filipendula vulgaris kan aanplanten. Ze zijn allebei als lichte pijnstiller te gebruiken, vooral bij gewrichtsklachten. De planten bevatten aspirineachtige stoffen, methylsalicylaten die een zoete geur verspreiden als je stengel of wortel kneust. Stevig knabbelen op de stengel, thee trekken van de bloem of tinctuur maken van de wortel zijn de doe-het-zelf methodes om chronische gewrichtspijnen te verzachten. Voor een snelle pijnstillende werking kun je beter geconcentreerde handelspreparaten gebruiken.

Citroenmelisse / Melissa officinalis

Melisse kent iedereen, het is een gemakkelijke vaste plant die zowel in het gele als het paars-roze tuingedeelte thuis hoort. Er zijn variëteiten met een gevlekt en een volledig geel blad. Je kan de plant regelmatig kort knippen, zo blijft hij decoratief en het gesnoeide blad kan zowel in kruidenmengsels voor het zenuwstelsel als in thee voor de spijsvertering verwerkt worden. Minder bekend maar wetenschappelijk wel onderbouwd is zijn gebruik tegen virusinfecties, meer bepaald tegen herpes labiales of lippenblaasjes. Je kan dan inwendig een geconcentreerde melissethee drinken samen met sint-janskruid en uitwendig een lippenbalsem met melisse-extract gebruiken. Een efficiënt en smakelijk kruidenmengsel voor een overspannen spijsvertering maak je door citroenmelisse, pepermunt en echte kamille in gelijke delen te mengen. Tegen overspanning, slapeloosheid en vooral bij emotionele problemen kun je thee trekken van citroenmelisse, sint-janskruid en lavendel.

Goudsbloem / Calendula officinalis

Goudsbloem. Nog zo een overbekend en veel gebruikt kruid. Minder bekend is de inheemse Akkergoudsbloem, die zich net als zijn grote broer uitbundig kan uitzaaien. Voor wilde tuinders is dat een zegen, voor de anderen een vloek. Medicinaal worden vooral de oranje bloemblaadjes van Calendula officinalis verwerkt in zalven, oliën en cosmetica. Er worden zelfs, net zoals bij de groenten, speciale rassen o.a. Erfurter orangefarbigen’ aangeboden met een hoger gehalte aan flavonoïden, dat zijn de gele en oranje kleurstoffen in het bloemblad. Voor eigen gebruik kun je gerust alle bloemblaadjes gebruiken, om te verwerken in bijvoorbeeld zalf of olie. Een eenvoudige goudsbloemolie kun je maken door 50gr gedroogde bloemblaadjes minimum 1 week te laten trekken in 1 liter vette olie. Regelmatig schudden, uitzeven, uitpersen en in kleine, goedgevulde flesjes in het donker bewaren. Dit kan ook de basis zijn om een goudsbloemzalf te maken.

Echte sleutelbloem / Primula veris

Echte sleutelbloem en de andere inheemse soorten de Slanke en de Stengelloze zijn vroege bloeiers die ik echt niet wil missen in mijn kruidige border. Ze kunnen ten andere ook in een bosbiotoop of in een drassig grasland aangeplant worden. Ondanks hun zeldzaamheid in de vrije natuur, doen ze het goed in de tuin. Vermeerderen kan zowel door te zaaien als door de wortels te scheuren. Het zijn ook de wortels, Primulae radix, die als slijmoplossende thee of siroop bij verkoudheid en hoest goed te gebruiken zijn.

Gele kamille / Anthemis tinctoria, moederkruid / Tanacethum parthenium en roomse kamille / Anthemis nobilis horen ook thuis in deze geneeskrachtige, kruidige border..

En een mooie, smakelijke en gezonde bloementhee krijg je door de gelen (sleutelbloem, echte kamille en toorts) te mengen met de paarsblauwen (kaasjeskruid, korenbloem en Maarts viooltje). Een gekleurd tuintje in je thee! En nu maar genieten van geur en kleur van deze gele border en hopen dat je deze kruiden alleen maar in de keuken of voor een smakelijke kruidenthee hoeft te gebruiken.

vrijdag, maart 20, 2026

Aegopodium podagraria. Zevenblad, een onkruid om van te houden

Je hoeft niet ver te zoeken naar het zevenblad ( Aegopodium podagraria ). Het groeit overal, maar geeft toch de voorkeur aan halfschaduwrijke, vochtige en voedselrijke plekken. Op veel plaatsen wordt het beschouwd als een "nachtmerrie voor tuiniers", omdat de worteluitlopers het bijna onmogelijk maken om het uit te roeien.

Zevenblad, een meerjarige plant, behoort tot de Apiaceae-familie. In maart en april zie je alleen de bladeren die het dichtst bij de grond groeien. Zevenbladbladeren hebben een aantal kenmerkende eigenschappen waardoor ze redelijk herkenbaar zijn. Zowel de stengel als de bladeren verspreiden een kruidige, wortelachtige geur wanneer ze worden gekneusd. De bladsteel is glad, driehoekig en V-vormig. Als je een bladsteel tussen je vingers rolt, voel je duidelijk de driehoekige vorm. Het blad zelf is ook verdeeld in drie blaadjes, die elk weer verder zijn onderverdeeld in twee of drie blaadjes. Ook de bladeren zijn glad.

Van eind mei tot eind juli ontvouwen de bloemschermen zich met kleine vuilwitte bloesem. De bloemen van de zevenblad zijn ware insectenmagneetjes; talloze verschillende soorten (wilde bijen, vliegen, kevers, wantsen, vlinders) zijn er te vinden. Na de bevruchting ontwikkelen zich karwijachtige, tweedelige schizocarpen. Hoewel sommige tuiniers zich ergeren aan dit "lastige onkruid", zijn er ook veel mensen die er juist blij mee zijn. In de keuken met wilde kruiden, die de laatste jaren een heropleving heeft doorgemaakt, wordt zevenblad als een delicatesse beschouwd.

En terecht: het is zonder twijfel een van de beste en meest waardevolle wilde groenten. De jonge blaadjes, die van maart tot april verschijnen, en de sappige bladstelen hebben een delicaat, kruidige aroma's die doen denken aan selder met een vleugje peterselie. Vooral de zeer jonge, nog glanzende, lichtgroene blaadjes, die net ontvouwen zijn, zijn heerlijk. Je kunt ze toevoegen aan salades of ze bereiden zoals spinazie.

De toepassingen, zowel op zichzelf als in combinatie met andere wilde kruiden zoals brandnetel of paardenbloem , zijn zeer veelzijdig: soepen, pesto, kruidenboter, ovenschotels, hartige taarten (pizza, quiche), of als vulling voor pannenkoeken, ravioli en dergelijken. Omdat zevenblad een zeer milde smaak heeft, kan het in grote hoeveelheden worden gebruikt, bijvoorbeeld uitstekend in "groene smoothies".

Naarmate de bladeren rijpen en donkergroen worden, wordt hun smaak aanzienlijk bitterder en zijn ze nauwelijks nog geschikt om rauw te eten. Zodra de bloemstengel verschijnt, is het oogsten van de bladeren niet meer mogelijk, tenzij de plant wordt teruggesnoeid en opnieuw uitgroeit. Op deze manier is het mogelijk om bijna het hele jaar door jonge zevenblad te verzamelen.

Vanaf mei ontvouwen zich de kleine witte bloesems van de schermbloemige plant. Ook deze hebben culinaire waarde, vooral wanneer ze nog in de knop zitten. Dan smaken ze zeer aromatisch en licht kruidig. Hak ze fijn en strooi ze over gerechten als smaakmaker, of doop ze net als vlierbloesem in pannenkoekbeslag en bak ze.

Niet alleen heerlijk, maar ook gezond.

Zevenblad is een ware krachtpatser aan vitaminen, mineralen en sporenelementen. Het behoort tot de inheemse wilde planten die het rijkst zijn aan eiwitten en provitamine A. Het vitamine C-gehalte (148 mg/100 g) plaatst het bovendien in de top tien van meest waardevolle wilde groenten. Geen enkele gekweekte sla of bladgroente kan hieraan tippen. Zo bevat het bijvoorbeeld vijf keer zoveel eiwitten en achttien keer zoveel vitamine C als witlof. Het uitzonderlijk hoge kaliumgehalte (528 mg/100 g) verklaart ook het vochtafdrijvende effect. 

Bovendien bevat het talloze waardevolle fytochemicaliën die vrije radicalen neutraliseren en het risico op hart- en vaatziekten en bepaalde vormen van kanker kunnen verlagen. Zevenblad is in zekere zin een ware krachtpatser voor je gezondheid!

Bekend in de volksgeneeskunde

 In de Middeleeuwen stond de plant zelfs bekend als bisschopskruid, waarschijnlijk vanwege het gebruik ervan bij de behandeling van jicht, dat vaak werd geassocieerd met een ongezond dieet, waaronder overmatig alcoholgebruik van de hoge geestelijkheid en de adel. In die tijd werd het ook wel Sint-Gardariuskruid genoemd. Sint-Gardarius van Toul (935–994) was de beschermheilige van mensen met jicht, zoals blijkt uit de Latijnse naam van de plant, podagraria (podagra = jicht). Als middel tegen jicht werd het gebruikt door kompressen van vers geplette of gekneusde bladeren op de aangetaste gewrichten aan te brengen. Kruidkundigen bevelen het 'jichtkruid' nog steeds aan als diureticum en het drinken van een aftreksel van de plant kan helpen bij het verlichten van gewrichtspijn en ischias.

Wetenschappelijk onderzoek

Door het hoge gehalte aan anti-oxidante stoffen zoals flavonoïden: rutine, quercetine, apigenine (Abdulmanea & al, 2012), vitaminen en mineralen, is Zevenblad in staat om de weerstand te verbeteren. Het kruid heeft in vitro antibacteriële eigenschappen tegen Agrobacterium radiobacter pv. tumefaciens (ziekenhuisinfecties). (Duško & al, 2006) Verder ook werkzaam tegen Enterobacter cloacae, Klebsiella pneumonia en Pseudomonas fluorescens, vooral het ethanolextract had een sterk effect. (Stefanovic, 2009)

De in de plant aanwezige stof falcarindiol, vooral in de bloemen) heeft in vitro een ontstekingsremmende werking. (Prior, 2007). Daarnaast zijn er van het kruid leverbeschermende eigenschappen aangetoond in ratten en muizen. (Koyro, 2012),(Коyro, 2013). Infusies van deze plant, vooral de bloemen en de zaden blijken een bron van fluoride in de voeding te zijn.

Voor medicinale doeleinden (thee, tinctuur) wordt zevenblad in mei geoogst, wanneer de eerste bloemschermen verschijnen. 

Recept: Lentepesto met zevenblad

  • 40 g jonge bladeren van de zevenbladplant
  • 20 g jonge paardenbloemblaadjes
  • 1 teentje knoflook 
  • 100 ml olijfolie 
  • 1 eetlepels citroensap
  • 20 g zonnebloempitten 
  • 20 g Pecorino of Parmezaanse kaas
  • wat zeezout

Rooster de zonnebloempitten in een droge pan en hak ze vervolgens grof met een mes of een vijzel. Hak de wilde kruiden en knoflook fijn. Meng nu alle ingrediënten door elkaar. Je kunt alles ook in een keukenmachine verwerken. Het smaakt heerlijk bij pasta, in saladedressings of als broodbeleg. Gevuld in bokalen, afgedekt met een beetje olie en bewaard in de koelkast, blijft de pesto minstens een maand goed.

Zevenblad behoort tot de top tien van eetbare wilde planten die inheems zijn in Europa. Je kunt het gebruiken als een gezonde en smakelijke groente, maar ook als medicinale plant. Het bevat zoveel vitaminen en mineralen dat het zelfs als superfood kan worden beschouwd. Met deze kennis kunnen misschien zelfs tuiniers die zich ergeren aan onkruid overtuigd worden. In plaats van je te ergeren, eet het op.

Literatuur

vrijdag, maart 13, 2026

Fytotherapie. Galstenen

Galstenen zijn ergernisstenen, wordt wel beweerd. Het gezegde 'je gal spuwen' of 'iets dat op je lever ligt' verwijst ook naar het verband tussen lever en gal en ergernis. Al zou ik niet willen beweren dat frustratie en irritatie de enige oorzaak van galstenen zou zijn.

Taraxacum radix
Technisch bekeken zijn er vooral twee soorten galstenen: cholesterolgalstenen en bilirubine-stenen. Van de galstenen bij inwoners van westerse landen behoort 80 procent lol de cholesterolstenen. Deze stenen bestaan voor meer dan de helft uit cholesterol. De alom bekende stof cholesterol heeft wel een slechte naam maar is een normaal bestanddeel van galvocht. Dat galsap is nodig voor de vertering van vetten. Galsap, dat in de galblaas wordt bewaard, bestaat uil gelijke delen cholesterol, fosfolipiden en galzouten. Wanneer de verhouding verstoord raakt en het aandeel cholesterol te hoog wordt, ontstaan cholesterol-galstenen. Na vasten is de concentratie cholesterol hoger, maar ook wanneer er meer cholesterol wordt afgescheiden door de lever.

Oorzaken van galstenen

De condities die ervoor zorgen dat de lever meer cholesterol gaat afscheiden werden vroeger zo geformuleerd: 'forty, fat, fair (blond), female, fertile'. Galste­nen komen namelijk vaker voor bij mensen die te zwaar zijn en uiten zich op middelbare leeftijd of later. Bij zwangere vrouwen leegt de galblaas zich slecht, waardoor stenen kunnen ontstaan. Het woord 'fair' duidt op een erfelijke aanleg die een rol kan spelen.

Mensen kunnen galstenen hebben zonder daar iets van te merken, zoge­naamde 'silent stones'. Er is dan geen behandeling nodig. Een deel van degenen die galstenen hebben heeft vage klachten, zoals misselijkheid en een opgeblazen gevoel na het eten van een vetrijke maaltijd. Sommigen bemerken last na het eten van spinazie, ei of chocolade of het drinken van koffie.

Voeding bij galstenen

Als iemand veel klachten heeft kan een dieet noodzakelijk zijn. Het dieet zal dan een beperkte hoeveelheid vet bevatten en een ruime hoeveelheid voedingsvezels zoals zemelen, omdat ve­zels waarschijnlijk het ontstaan van galstenen verhinderen. Als de patiënt duidelijk te zwaar is is gewichtsvermindering belangrijk om verdere klachten zoveel mogelijk te voorkomen. Dit moet geleidelijk aan gebeuren omdat verma­geren risico meebrengt voor het ontstaan van galstenen. Het is belangrijk voor het slapen gaan een kleine maaltijd te gebruiken om de neerslag van galzouten in de galblaas te vermijden.

Veel mensen die aan galstenen lijden merken daar niets van, tot een van de steentjes op een plek terechtkomt waar het klem gaat zitten, bijvoorbeeld bij de uitgang van de galblaas. Dan treedt een galaanval op. Galstenen kunnen verwijderd worden door het cannuleren van de galbuis (via een slang door de maag tot in de twaalfvingerige darm). Vaak is operatie noodzakelijk waarbij de galblaas verwijderd wordt. Soms wordt geprobeerd de galstenen te vergruizen.

Kruidenadvies, vooral voor preventie of nabehandeling

  • cholagoga : Taraxacum officinale paardebloem), Curcuma (geelwortel)
  • cholesterolverlagend : Cynara scolymus (artisjok), Allium sativum (knoflook)
  • specifiek tegen galstenen : Raphanus sativus (rammenassap, moedertinctuur), Peumus boldo
  • andere kruiden: Mentha x piperita (pepermunt)., Zingiber off. (gembercompres), Silybum marianum (mariadistel)
  • combinaties van cholagoga + spasmolytica + carminativa + eventueel mild laxativa

Kruidenrecept tegen galstenen

Raphanus sativus tinctuur 30 druppels in citroensap of in muntthee of vers ramenassap 150ml daags, 30 minuten rusten op rechterzij combineren met Chelidonium majus tinctuur 10 druppels 3 maal daags, uitwendig warm kompres of inwrijven met verdunde pepermuntolie.

Voeding

  • Meer gebruiken: groenten (witlof, andijvie, radijs), vezels vooral de wateroplosbare slijmstoffen, (haverzemelen, pectine, lijnzaad), meer water drinken en noten eten.
  • Minder gebruiken: dierlijk vet, cholesterol, suiker
  • Anti-allergisch dieet, vegetarische voeding (soja)
  • Voedingssupplementen : fosfatidylcholine 500mg, vit. C 1000 mg daags
  • Uit een onderzoek blijkt dat koffie nuttig kan zijn ter preventie van galstenen

Andere mogelijke maatregelen?

  • Galstenen zijn ergernisstenen? therapie is zich uiten, actief worden (Huibers, Uyldert)
  • Oliekuur, drinken van olijfolie? (Vogel ea.)
  • Galsteenkoliek : Bonenkruid D2 met water volgens Huibers
  • Organotherapie : Vesicule biliaire 7 CH

Literatuur

  • Pixley ea. - Effect of vegetarianism on development of gallstones in women. Br.Med.J. 291, 1985.
  • Tuzhilin ea. - The treatment of patients with gallstones by lecithin. Am. J. Gastroenterol. 65, 1976.
  • Nassuato G, Iemmolo RM, Strazzabosco M, et al. Effect of silibinin on biliary lipid composition: experimental and clinical study. J Hepatol. 1991;12:290–295.
  • Preliminary clinical trials suggest that formulas containing peppermint and related terpenes (fragrant substances found in plants) can dissolve gallstones. Somerville KW, Ellis WR, Whitten BH, et al. Stones in the common bile duct: experience with medical dissolution therapy. Postgrad Med J. 1985;61:313–316.
  • Leitzmann MF, Willett WC, Rimm EB, et al. A prospective study of coffee consumption and the risk of symptomatic gallstone disease in men. JAMA. 1999;281:2106–2112.
  • There is some evidence that regular coffee drinking can reduce the risk of developing gallstones, at least in men aged 40 to 75. In an observational study that tracked about 46,000 male physicians for a period of 10 years, those who drank 2 to 3 cups of caffeinated coffee daily had a 40% reduced risk of developing gallstone disease. More coffee had an even greater reduction of risk. In analyses examining consumption of peanuts and other nuts separately, both were associated with a lower risk of cholecystectomy. American Journal of Clinical Nutrition (vol 80, no 1, 76-81).
  • Terpenen zoals menthol remmen de choles-terolsynthese in de lever en verhogen terzelfdertijd het lecithinegehalte, waardoor cholesterolgalstenen opgelost worden. Pepermuntthee is niet geconcentreerd genoeg om snel resultaat te verkrijgen, maar als preventiemiddel is het goed te gebruiken, vooral in combinatie met bitterstofplanten zoals paardebloem en artisjokblad.

maandag, maart 09, 2026

Koffie, ook een kruid

Als kruidenliefhebber en gezondheidsfreak heb ik lange tijd koffie als schadelijk voor de gezondheid beschouwd. Onderzoek toont echter aan dat het, bij matig gebruik, zelfs veel gezondheidsbevorderende effecten kan hebben.

Niets is beter dan een goede kop koffie – althans, dat zeggen de liefhebbers van gebrande bonen. Lange tijd waarschuwden artsen dat koffie schadelijk was voor het hart of uitdroging veroorzaakte. Recente studies tonen echter het tegendeel aan en hebben, dankzij nieuwe bevindingen, de slechte reputatie van koffie volledig herzien.

De koffieplant werd voor het eerst genoemd in Europese medische en botanische werken in 1558. Geïnspireerd door de koffieliefhebber Johann Wolfgang von Goethe slaagde de apotheker en chemicus Friedlieb Ferdinand Runge er in 1820 voor het eerst in om pure cafeïne uit koffiebonen te isoleren. Cafeïne is te vinden in koffie, thee, cola, yerba mate, guarana, energiedranken en chocolade. Wereldwijd zijn er ongeveer 124 soorten van de Coffea-plant bekend. De bekendste soorten uit het geslacht Coffea zijn Coffea arabica en Coffea canephora (Robusta koffie).

Botanisch profiel

Coffea is een exotisch plantengeslacht uit de Rubiaceae-familie. De cafeïne wordt opgeslagen in de zaden, de zogenaamde koffiebessen. Coffea-soorten zijn groenblijvende, kleine bomen of struiken. De tegenover elkaar staande, gesteelde bladeren zijn langwerpig-ovaal van vorm en hebben een enkel, glanzend blad. Ze groeien in een struikachtige formatie. De bovenkant van de bladeren is donkergroen, de onderkant lichtgroen tot geelachtig. De steunblaadjes kunnen 8-15 cm lang en 4-6 cm breed zijn. De geurige, tweeslachtige bloemen van de koffiestruik hebben vijf bloemblaadjes en groeien in bloeiwijzen in de bladoksels. De koffiebessen, of koffiekersen, zijn steenvruchten met een fruitig-zoete smaak, maar bevatten zeer weinig vruchtvlees. Dit vruchtvlees is omgeven door een dikke, zachte schil. Daaronder bevindt zich het zilvervlies, dat de zaden bedekt. ​​De vrucht bevat doorgaans twee zaden, de zogenaamde koffiebonen.

De Coffea arabica-plant groeit op grotere hoogtes, waardoor de groei trager verloopt. Deze variëteit vereist een evenwichtig klimaat zonder extreme temperaturen en zonder overmatige zonneschijn of intense hitte. Laaglandkoffie Robusta produceert meer fruit dan Arabica, dat ook aanzienlijk sneller rijpt en minder gevoelig is voor weersomstandigheden. Koffieplanten leveren hun eerste oogst op na 3-4 jaar. De rijpingsperiode van de koffiebessen kan tot 10 maanden duren. Tijdens het rijpingsproces verandert de kleur van de bes van groen naar geel, rood en uiteindelijk zwart. De rode koffiebessen worden met de hand geplukt, of alle bessen worden machinaal geoogst (gestript) en vervolgens gesorteerd.

Ingrediënten, inhoudsstoffen

cafeïne
Koffiebonen bevatten meer dan 1000 verschillende stoffen met potentieel therapeutische effecten. Slechts een fractie hiervan is tot nu toe chemisch geïdentificeerd. De bekendste component is cafeïne. Cafeïne is een purine-alkaloïde uit de xanthinegroep. Het is een psychoactieve stof met stimulerende effecten en werkt als antagonist op adenosinereceptoren in de hersenen. Pure cafeïne is een wit, kristallijn poeder met een bittere smaak. Een kop koffie bevat ongeveer 80-100 mg cafeïne. Ongeveer 30-40% van de koffieboon bestaat uit wateronoplosbare en wateroplosbare polysacchariden, evenals suikers zoals sucrose en glucose. Deze worden echter vrijwel volledig omgezet of afgebroken tijdens het roosteren. De wateronoplosbare polysacchariden blijven achter als koffiedik.

Koffiebonen bevatten meer dan 80 verschillende zuren, die 4 tot 12% van hun totale samenstelling uitmaken. De belangrijkste is chlorogeenzuur. Ook appelzuur, citroenzuur en azijnzuur zijn aangetroffen. Eiwitten maken ongeveer 11% van groene koffiebonen uit, hoewel dit tijdens het roosteren drastisch kan afnemen. De hitte van het roosteren zorgt ervoor dat suikers en aminozuren zich combineren (Maillardreactie), waardoor de complexe aromatische verbindingen ontstaan ​​die de smaak van koffie bepalen.

Farmacokinetiek, werking op het lichaam

De cafeïne in koffie wordt snel opgenomen in de dunne darm en gedeeltelijk zelfs in de maag. Het passeert de bloed-hersenbarrière vrijwel ongehinderd, waardoor het snel de hersenen bereikt en inwerkt op het centrale zenuwstelsel. Het stimulerende effect begint na ongeveer 15-30 minuten. Bij mensen wordt ongeveer 80% van de ingenomen cafeïne door het enzym CYP1A2 gedemethyleerd tot paraxanthine, en nog eens 16% wordt in de lever gemetaboliseerd tot theobromine en theofylline. De halfwaardetijd van cafeïne in het plasma is sterk afhankelijk van de leeftijd van de gebruiker. Bij adolescenten en volwassenen is deze 2,5 tot 5 uur, terwijl deze bij baby's en jonge kinderen tot wel 100 uur kan bedragen.

Koffie gezond.

Koffie heeft talloze medisch bewezen positieve effecten op het lichaam. Deze kunnen deels worden toegeschreven aan de effecten van cafeïne en de vele antioxidanten die het bevat. Koffie werkt als een milde stimulant op het centrale zenuwstelsel en kan daardoor de alertheid, concentratie en mentale en fysieke prestaties verbeteren. Wetenschappelijke studies suggereren dat koffieconsumptie enige bescherming kan bieden tegen de ziekte van Parkinson en dementie. Er is echter meer wetenschappelijk onderzoek nodig voordat een definitieve beoordeling kan worden gemaakt van de invloed van koffie of cafeïne op deze neurodegeneratieve ziekten.

Vaak wordt aangenomen dat mensen met hart- en vaatziekten koffie moeten vermijden. Wetenschappelijke studies tonen echter aan dat het drinken van koffie het risico op hart- en vaatziekten niet verhoogt. Integendeel, matige koffieconsumptie kan zelfs gunstig zijn. Het effect ervan op de bloedsomloop is goed gedocumenteerd: bloedvaten verwijden zich, de hartslag versnelt en de bloedtoevoer naar alle organen verbetert. Er zijn steeds meer aanwijzingen dat koffie het risico op een beroerte en herseninfarct kan verlagen.

Ook de lever en de stofwisseling profiteren van matige koffieconsumptie. Zo is het risico op het ontwikkelen van levercirrose aanzienlijk lager. Koffiedrinkers hebben ook minder kans op diabetes type 2. Hoe dit beschermende effect precies tot stand komt, is nog niet duidelijk. Er wordt onderzocht of koffie de insulinegevoeligheid verbetert.

Het drinken van meer dan drie koppen koffie per dag verlaagt ook het risico op astma. Cafeïne, of liever het afbraakproduct theofylline, verwijdt de bronchiën en verbetert zo de longfunctie.

Koffie heeft ook een bewezen acute pijnstillende werking bij spanningshoofdpijn en migraine, evenals bij spierpijn veroorzaakt door inspanning. Het additieve of synergetische effect van cafeïne als aanvullende pijnstiller in combinatiepreparaten is in verschillende studies aangetoond.

De vraag of koffie het risico op kanker in het algemeen of op specifieke kankersoorten zou kunnen verhogen, is de afgelopen jaren intensief onderzocht. Volgens het Internationaal Agentschap voor Kankeronderzoek, een agentschap van de Wereldgezondheidsorganisatie, is er geen bewijs dat koffie kankerverwekkend is [5]. Integendeel, er is bewijs dat koffie het risico op lever- en baarmoedertumoren kan verlagen.

Dosering

Het is lastig om een ​​algemene regel te formuleren voor hoeveel koffie onschadelijk is, omdat de tolerantie sterk verschilt van persoon tot persoon. In 2015 publiceerde de Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid (EFSA) een beoordeling van de gezondheidseffecten van koffie, nadat verschillende lidstaten hun bezorgdheid hadden geuit over de consumptie ervan, met name met betrekking tot hart- en vaatziekten, effecten op het centrale zenuwstelsel en mogelijke gezondheidsrisico's voor ongeboren kinderen. Volgens de EFSA is 200 mg cafeïne per keer en 400 mg per dag veilig voor mensen, wat overeenkomt met ongeveer 4-5 kopjes filterkoffie. Voor zwangere vrouwen is een cafeïne-inname tot 200 mg per dag veilig voor het ongeboren kind. Daarom zijn tot 3 kopjes koffie per dag ook veilig tijdens de zwangerschap.

Bijwerkingen en contra-indicaties

Te veel koffie drinken kan leiden tot een cafeïne-overdosis. Medische professionals definiëren een overdosis als 1 gram cafeïne per dag of meer. Dit komt overeen met 15-20 koppen espresso. Mogelijke gevolgen zijn slaapstoornissen, prikkelbaarheid en rusteloosheid. Hoe koffie de slaap beïnvloedt, verschilt van persoon tot persoon en lijkt genetisch bepaald te zijn. Tweelingstudies hebben aangetoond dat cafeïne de slaap kan verstoren bij mensen met bepaalde variaties in het gen voor de adenosinereceptor A2A. Dit komt niet alleen overeen met de persoonlijke ervaring van veel koffiedrinkers, maar kan ook worden aangetoond door typische veranderingen in hersengolven die worden waargenomen bij elektro-encefalografie (EEG).

Zwangere vrouwen moeten over het algemeen voorzichtig zijn met hun koffieconsumptie. Een hoge koffie-inname kan leiden tot een laag geboortegewicht bij pasgeborenen. Bovendien kan het vroeggeboorte en miskramen veroorzaken tijdens het eerste en tweede trimester. Ook moeders die borstvoeding geven, moeten hun koffieconsumptie matigen en idealiter niet meer dan één of twee kopjes per dag drinken. Vooral premature baby's verwerken cafeïne langzamer en kunnen slaapproblemen krijgen als ze via de moedermelk cafeïne binnenkrijgen. Koffie wordt ook afgeraden voor vrouwen met broze botten, omdat het de calciumspiegel in het lichaam verlaagt.

Conclusie

Talrijke wetenschappelijke studies bevestigen inmiddels dat koffie, mits met mate geconsumeerd – dat wil zeggen 3-5 kopjes per dag – niet alleen onschadelijk is voor de gezondheid, maar zelfs gezondheidsbevorderende eigenschappen bezit. Hoewel cafeïne zeker een belangrijke rol speelt in deze effecten, dragen ook de andere bestanddelen van koffie bij aan de impact ervan op het menselijk lichaam. Net als veel natuurlijke producten is koffie structureel en functioneel een complex mengsel van stoffen. Het simpelweg analyseren van de individuele componenten of aannemen dat koffie slechts een verzameling van afzonderlijke stoffen is, geeft geen volledig beeld van de werking ervan. De effecten van de componenten vullen elkaar additief of synergetisch aan, wat vaak resulteert in het algehele effect.

Literatuur

1 Poole R, Kennedy OJ, Roderick P. et al. Koffieconsumptie en gezondheid: overzichtsstudie van meta-analyses van meerdere gezondheidsuitkomsten. BMJ 2017; 359: j5024 Zoeken in Google ScholarDownload RIS-citatie
2 Nieber K. Kaffee: Das Gute in der Bohne. Pharm ZTG 2016; 161: 4-8 Zoeken in Google ScholarDownload RIS-citatie
3 Nieber K. Schwarz en Stark. Wie Kaffee die Gesundheit fördert. Stuttgart: Hirzel; 2013 Zoeken in Google ScholarDownload RIS-citatie
4 Europese Autoriteit voor voedselveiligheid. EFSA erklärt Risikobewertung: Koffein (27.05.2015). Op internet: www.efsa.europa.eu/de/corporate/pub/efsaexplainscaffeine150527.htm ; Stand: 13.06.2019
Download RIS-citatie
5 Internationaal Agentschap voor Kankeronderzoek. IARC-monografieën evalueren het drinken van koffie, maté en zeer warme dranken (06.06.2016). Op internet: https://www.iarc.fr/wp content/uploads/2018/07/pr244_E.pdf
6 Byrne EM et al. Een genoombrede associatiestudie naar slaapstoornissen gerelateerd aan cafeïne: bevestiging van een rol voor een veelvoorkomende variant in de adenosinereceptor. Sleep 2012; 35 (07) 967-975 CrossrefPubMedZoeken in Google ScholarDownload RIS-citatie





zaterdag, maart 07, 2026

Wouw, de plant gespot

En tijdens mijn zaterdagse wandeling bij het romantische dorpje Waulsort vind ik op de gemeentelijke stortplaats stevige rozetten van de historische kleurstofplant met de grappige naam Wouw. Ik wil graag wat plantjes meenemen voor mijn eigen tuin, ook al om ze van de ondergang te redden. Maar.... ze uitgraven is niet vanzelfsprekend, want met hun penwortels van zowat 20 cm lang kunnen ze wel goed tegen de droogte maar slecht tegen overplanten en schepje of riek heb ik ook niet in mijn rugzakje zitten. Het zal dus voor een volgende keer zijn. Dus dan maar schrijven over de Wouw.

Zoals uit de wetenschappelijke naam Reseda luteola blijkt behoort Wouw tot de Resedafamilie. Reseda's hebben rechtopstaande bloeiaren van kleine, geelgroene bloemen. Ze bevatten gele en roodachtige kleurstoffen, die in de nazomer het blad oranje-roze kleuren. Wouw werd vroeger vooral gebruikt om zijde te verven, het geeft een duurzame gele kleur. De gehele bloeiende plant word geoogst.

Wouw als kleurstofplant

Planten kweken voor de kleurstof is één zaak, er kleurstoffen uit halen is een andere en niet vanzelfsprekende opgave. Ik geeft hier een historisch recept om 'schijtgeel' te maken, dit zijn niet mijn woorden, maar een citaat uit 'T bouck van wondre' van 1513.

Neemt wauwe (reseda luteola) / die men in lattijn noemt Flostinctorius, dat zijn de geluwe Blommen / die de verwers gebruycken / neemt die met de stelen / en blommen onder een / soo veel als u belieft, maect een calcwater / giet dat op de blommen / in eenen grooten ketel / latet so lange sieden / tot dat de gheluwicheyt der blommen uit mach sieden. Nemet daerna van de vyer, en latet een weinich verstaen, gietet daer naer door eenen doec ofte sac. / datter noch blommen noch cruyt by sy. Neemt daer naer wel gewreven crydt / en noch eens so veel wel gewreven aluyn / roeret wel onder een met een stocxken en neemt wel acht dattet niet te seer op en styghe / want den crijt / en den aluyn dryvent seer op. Latet also staen / so wort het water claer / Als haer nu de substantie wederom heeft geset / soo giedt het water wederom af / tot dat gy de verwe bloot siet / dewelcke gy nemen en droogen sult. Als gy die wilt gebruycken so wryft met aluyn water ofte met dunne lymwater.

Het klinkt allemaal wel mooi ouderwets, maar ondertussen worden natuurlijke kleurstoffen uit planten wel weer opnieuw gebruikt, de planten worden opnieuw gekweekt, en de kleurstoffen zijn in speciaalzaken weer verkrijgbaar en zelfs in de bibliotheek van Amsterdam is de goudgele wouwkleur als muurversiering gebruikt.

Reseda luteola medicinaal

Wouw werd in het verleden niet veel als medicinale plant gebruikt, getuige Dodoens die schrijft 'Aenghesien dat wouwe in der medecijnen niet ghebruyckt en wordt ende den ouders onbekent es/ zoo en kunnen wy van zijn werckinghe niet anders gheschrijven dan dattet den vervwers ghebruyckt wordt/ ende datmen daer mede dat laken geel en gruen vervwet.

Toch vinden we wel wat vroegere medische gebruiken van Reseda. In het American Journal of Pharmacy uit 1888 wordt vermeld dat zowel het bittere kruid als de radijssmakende wortel gewaardeerd werden om hun diuretische en transpiratiebevorderende werking. In Rusland werd een geconcentreerd aftreksel van de bloemen als wormdodend middel gebruikt, al zou dat ook Reseda odorata geweest kunnen zijn. Het zoetgeurend familielid met de lieve Franse naam mignonette.

Maar er is meer, uit recent wetenschappelijk blijkt dat het extract een anti-inflammatoire werking heeft, en dus goed te gebruiken is tegen zonnebrand. Due to excellent skin tolerance combined with potent anti-inflammatory properties s-RE bears potential especially for the prevention but also for the treatment of inflammatory skin conditions such as UV-induced erythema. Het zijn de flavonoïden en dan vooral luteoline, die als kleurstof en als geneesstof fungeren. Wouw heeft dus opnieuw een toekomst als kleurstofplant en als geneeskruid.

Namen, etymologie

Mogelijk is de naam 'wouw' afgeleid van een andere verfstofplant 'Wede'. Het Latijnse luteola kan komen van luteus, gelig naar de bloemkleur of naar de verfstofflavonoïden, die in de plant aanwezig zijn, maar mogelijk ook verwijzend naar zijn groeiplaats in de klei. Alhoewel dat wel vreemd is, ik vind de plant eerder op droge, vrij voedselarme tot matig voedselrijke, kalkhoudende, omgewerkte grond. Zijn klassiek biotoop is toch groeiend langs spoorwegen, dijken, bermen, langs akkers, duinen, op paden, verlaten steengroeven en ruderale braakliggende grond.

Dodoens over de naam van Wouw: Dit cruyt wordt in Latijn (als Ruellius schrijft) Herba Lutea gheheeten, ende van sommighen Flos tinctorius. In duytsch Wouwe en van sommighen Orant maer niet sonder dwalinghe, want Orant es een ander cruyt met den desen gheen ghelijckenisse hebbende als in den voortganck dees boecks in zijnder plaetsen blijcken sal.

  • 1644 Vlaams: Lutumcruydt, Wouwe
  • 1616 Latijn: Lutum herba [80]
  • 1554/1557: Flos tinctorius, Herba lutea, Orant, Wouwe
  • Het is ook de guadarella van Cesalpina, de catanance van Lonicerus, de struthium van Gesner en de antirrhinum van Tragus

zondag, maart 01, 2026

Buitendagen 28 februari / 1 maart: Cascatelles en Furfooz

Buitendagen bij Hastiere. Veel verteld, planten gevoeld en in de grond gewoeld. Helaas weinig genoteerd. Gelukkig zijn er altijd wel enkele ijverige studenten die systematisch veel opschrijven. Script-girls noemden wij ze vroeger in de filmbusiness. Dat zou nu wel een scheldwoord zijn. Bij deze mijn bewondering en mijn waardering voor deze studenten. Noteren is niet alleen nuttig voor hen maar is ook interessante feedback voor mij. En mogelijks ... voer voor grafologen.

Wat we zagen, ruikten en proefden. 

Natuurlijk vonden we de Japanse duizendknoop, het is het moment om de jonge scheuten te proeven en om de eerstvolgende weken een soort rabarberconfituur te maken. Recept: jonge scheuten van de Japanse duizendknoop, suiker, pluk de jonge scheuten, tot ongeveer 20 cm., schil met een dunschiller de taaie buitenlaag eraf, snij in stukjes van ongeveer 3 cm lang. Kook (ongeveer 20 minuten) met een gelijke delen suiker.

Nu is het ook de tijd om boomknoppen te plukken en gemmomiddelen te maken. Wij verzamelen kleine hoeveelheden knoppen van de hazelaar. Een geduld werkje, dat wel. Het extract is te gebruiken bij chronische longaandoeningen, zoals astma of chronische obstructieve longziekte (COPD). Dit middel heeft het opmerkelijke vermogen om verhard longweefsel te regenereren en de longen te ontlasten. Astmapatiënten en langdurige rokers kunnen baat hebben bij het gebruik ervan.

veldkers
Ook veel jong eetbaars nu in de natuur. Kleine veldkers, niet-bloeiend speenkruid, wilde veldsla en zelfs al de eerste scheuten van het daslook dat hier bij de Maas volop groeit.

Recept: Een soort pesto met veldkers
  • Maak een bosje kleine veldkers fijn.
  • Plet een teentje knoflook of daslook (en pijpjes kraailook)
Doe veldkers en look samen met geroosterde pijnboompitten, een snufje zout, een beetje olijfolie en vers geraspte Parmezaanse kaas in een vijzel en wrijf goed fijn. Doseringen?  een beetje meer olie als het geheel te droog blijft, wat meer kaas als het te vloeibaar is. Gewoon beginnen met een klein beetje olie en een beetje kaas, en beetje bij beetje olie toevoegen tot je een goeie consistentie hebt. 

donderdag, februari 12, 2026

Een uitgebreide monografie van Nigella sativa

Zwarte komijn, ook wel bekend als het goud van de farao's, wordt al sinds de oudheid gewaardeerd als geneesmiddel. 

Nigella sativa L. behoort tot de boterbloemenfamilie (Ranunculaceae). De zaden hebben een aangenaam aromatische geur, een licht bittere smaak die aanvankelijk scherp, kruidig ​​en zoet-nootachtig wordt. Ze bevatten tot 2,5% etherische olie met de belangrijkste bestanddelen p-cymeen (36%), thymochinon (11%) en α-thujeen (10%). In het oude Egypte stond de zaadolie ook bekend als "het goud van de farao's". De medicinale eigenschappen ervan zijn gedocumenteerd op papyrusrollen. Zwarte komijn wordt in de Bijbel vermeld als "Ketzah". In die tijd was het gebruikelijk om de zaden op platbrood te strooien voor de gezondheid en om ze te gebruiken voor de behandeling van diverse kwalen.

Experimenteel bewezen effecten: Ontstekingsremmende werking

Zwarte komijnzaadolie verminderde de zwelling niet in de carrageen-geïnduceerde rattenpootoedeemtest na orale toediening. Bij door pristaan ​​geïnduceerde artritis was het effect van de olie – gemeten aan de hand van artritisscores en mRNA-expressie van IFN-γ en IL-17A – inferieur aan dat van methotrexaat. Op moleculair niveau remde de olie de door morfine geïnduceerde NO-overproductie en oxidatieve stressmarkers.

Een ethanolextract uit de zaden bleek na injectie met azijnzuur ook minder effectief dan diclofenac om ontstekingen te veroorzaken. Het remde de door formaline veroorzaakte ontstekingen in de achterpoten van ratten niet zo sterk als diclofenac, maar het effect van het extract hield langer aan. Histopathologisch verminderde het extract de door LPS veroorzaakte infiltratie van ontstekingscellen, hartfibrose en collageenafzettingen in de hartspier.

In een model van adjuvans-geïnduceerde artritis verminderde thymoquinone serummarkers van ontsteking en botmetabolisme, evenals artritisscores. Bij ratten met geïnduceerde rhinosinusitis verbeterde het histopathologische veranderingen in dezelfde mate als antibioticabehandeling. Na intraperitoneale toediening bij geïnduceerde otitis media verminderde het het aantal leukocyten in de submucosa van de trommelblaas op vergelijkbare wijze als cortison. In een model van geïnduceerde pleuritis bij ratten verbeterde het de ontsteking en verminderde het de tolerantie en afhankelijkheid bij morfine-afhankelijke ratten.

Antiproliferatieve en antioxiderende effecten

In verschillende diermodellen van geïnduceerde kanker voorkwamen preparaten van zwarte komijn tumorgroei en metastasering [ 11 ]. Details van het antikankereffect, dat antiproliferatieve, pro-apoptotische, antioxiderende, cytotoxische en antimetastatische effecten omvat, evenals de stimulatie van natural killer-cellen, worden samengevat in een review [ 12 ]. Thymoquinone is significant betrokken bij de antioxiderende en antiproliferatieve effecten. Meer details over het werkingsmechanisme in andere kankercellen en het potentiërende effect op chemotherapie en radiotherapie worden samengevat in [ 2 ].

Immunomodulerend effect

In vitro- en in vivo-onderzoeken naar de adaptieve cellulaire en humorale immuunrespons worden samengevat in de review van Majdalawieh en Fayyad [ 10 ]. De meeste onderzoeken tonen aan dat het extract van zwarte komijn de cellulaire adaptieve immuunrespons stimuleert, maar de humorale adaptieve immuunrespons remt. Een recenter onderzoek geeft ook aan dat het extract van zwarte komijn de cytokinesecretie sterker stimuleert vanuit T1-helpercellen dan vanuit T2-lymfocyten [ 6 ]. ]. Verder onderzoek is nodig om het precieze mechanisme binnen het immuunsysteem te verduidelijken.

Orgaanbeschermende werking

Het neuroprotectieve effect is aangetoond in verschillende diermodellen: Het extract van zwarte komijn beschermde tegen ischemische schade aan de hersenen en het ruggenmerg, evenals tegen hersenschade veroorzaakt door stress, diabetes, tolueen, lood of straling. Het aanvalspotentieel van de hersenen nam af. Hetzelfde geldt voor morfine-intolerantie en/of -afhankelijkheid, door cannabis geïnduceerde psychoses, toxische reacties en door haloperidol of rotenon opgeroepen motorische coördinatiestoornis.. In het Parkinson-model beïnvloedde het extract de eiwitten Parkine en Drp1, dopamineconcentraties in de substantia nigra en het striatum van de hersenen, en verschillende biomarkers in het Alzheimer-model. . Leergedrag, geheugenfunctie en herinnering verbeterden.

Bij geïnduceerde auto-immuun encefalitis remde het actieve ingrediënt de ontsteking en verhoogde het de remyelinisatie in het cerebellum van ratten. De genexpressie voor transformerende groeifactor (TGF β1) nam af. Dit suggereert dat zwarte komijn geschikt kan zijn voor de preventie en behandeling van multiple sclerose. Hepatoprotectieve, pulmonale en nefroprotectieve effecten van het actieve ingrediënt van zwarte komijn werden ook aangetoond in verschillende diermodellen. Toxische maagschade was minder uitgesproken na toediening van zwarte komijnolie. Het maagbeschermende effect was vergelijkbaar met dat van omeprazol, cimetidine of honing. Door zijn antioxiderende werking verminderde zwarte komijnzaadolie het galactose-geïnduceerde verouderingsproces. Onderzoeken in verdere diermodellen van orgaanschade bevestigden het orgaanbeschermende effect van de zwarte komijnzaadverbinding.

Hypoglycemisch effect

Extracten van zwarte komijn en het bestanddeel thymoquinone, na acute en chronische toepassing op gekloonde eilandjes van Langerhans, versterkten de glucose-gestimuleerde insulinesecretie met een toename van de ATP/ADP-ratio. Dit stimuleert ook de omzetting van koolhydraten in vetten door downregulatie van malonyl- en acetyl-CoA, evenals door stimulatie van vetzuursynthase en vetzuurbindende eiwitten. Lipofiele fracties van zwarte komijnzaden remden α-glucosidase sterker dan acarbose of thymoquinone. Norditerpenoïde alkaloïden dragen bij aan het hypoglycemische effect (literatuur in [ 2 ] . ]).

Bij ratten met streptozotocine-geïnduceerde diabetes mellitus (bloedglucose > 200 mg/dl) verminderde orale toediening van een 20% methanolextract van zwarte komijn gedurende 4 weken onder andere de bloedglucose en de productie van zuurstofradicalen. Streptozotocine-geïnduceerde histopathologische veranderingen in de nieren en pancreas keerden grotendeels terug [ 5 ]. In dit model verlaagde koudgeperste zwarte komijnzaadolie de HbA1c met  een absolute 1,4%, vergrootte het capillaire volume en verminderde de dikte van de capillaire basaalmembraan zonder de lipiden of TNF-α te beïnvloeden [ 16 ].

Bloeddrukverlagend effect

Een waterig extract van zwarte komijn verlaagde de bloeddruk en hartslag bij ratten op een dosisafhankelijke manier [ 7 ]. Bij ratten met geïnduceerde hypertensie verlaagde zwarte komijnolie (en ook thymoquinone) de bloeddruk door de cardiale stress te verminderen en door de ACE-expressie en/of de afname van stikstofoxide (NO) te remmen, wat een vaatverwijdend effect heeft [ 8 ]. Het spierontspannende effect van de olie op de geïsoleerde rattenaorta was onafhankelijk van NO. De olie remde spanningsgevoelige receptoren en calciumkanaalblokkerende receptoren. Een waterig en een alcoholisch extract remden ook geïnduceerde contracties van glad spierweefsel onafhankelijk van het endotheel door de intracellulaire calciuminstroom te remmen. Op moleculair niveau voorkwam thymoquinone de verminderde expressie van p-AMPK, PPARγ en peroxisome proliferator-activated receptor-γ coactivator-1α-eiwitten geïnduceerd door angiotensine II (literatuur in [ 2 ]). Een dichloormethaanextract uit zwarte komijnzaad had een diuretisch effect vergelijkbaar met furosemide en verlaagde de bloeddruk met ongeveer 20% [ 19 ].

Anti-astmatisch effect

Bij muizen met geïnduceerde astma verbeterde zwarte komijnzaadolie histopathologische longveranderingen. Thymoquinone remde de ontstekingsreactie, zoals gemeten door de afname van IL-4 en -5. Bovendien remde de leidende verbinding de VEGF-expressie via de VEGFR2/PI3K/Akt-signaalroute. In dit model verminderde zwarte komijnzaadolie bloedeosinofielen en longontsteking, maar had geen effect op iNOS-expressie. Het effect was vergelijkbaar met dat van dexamethason. Op moleculair niveau waren adenosinereceptoren betrokken bij het anti-astmatische effect van zwarte komijn. Bij cavia's was het ontspannende effect van een 20% methanolextract sterker dan dat van Euphyllin® (  referentie in [ 2]) . ]).

Antidepressieve en angstremmende effecten

In een muizenmodel voor depressie was een lipofiel extract van zwarte komijn even effectief als het synthetische antidepressivum sertraline. Een waterig extract had een anxiolytisch effect. Het anxiolytische effect van thymoquinone ging gepaard met een afname van de plasmanitrietconcentratie en een toename van GABA in de hersenen. In een rattenmodel voor depressie verhoogde zwarte komijnolie de serotonineconcentratie in de hersenen en remde het de serotonineafbraak. Dit ging gepaard met een toename van de tryptofaanconcentratie in de hersenen bij herhaalde toediening van de olie (referentie in [ 2 ]).

Anti-psoriasis effect

In een muizenmodel voor psoriasis verbeterde een alcoholextract van zwarte komijn de orthokeratose, waardoor de dikte van de opperhuid toenam. Het anti-psoriatische effect werd ook in vitro aangetoond met behulp van de keratocytentest [ 3 ].

Effect op de bloedstolling

Thymoquinone had weinig effect op de bloedstolling, maar normaliseerde de door weefselfactoren of ontstekingen gestimuleerde stolling aanzienlijk. De auteurs suggereerden daarom dat thymoquinone mogelijk bescherming zou kunnen bieden tegen door kanker veroorzaakte trombose, veroorzaakt door weefselfactoren en ontstekingen [ 14 ].

Oestrogene en lactogene effecten

Bij ratten met geïnduceerde menopauze vertoonde een methanolextract van zwarte komijn oestrogene activiteit in uterotrofe testen. Extracten (extractiemiddel: water, ethanol) stimuleerden de melkproductie bij ratten en leidden tot gewichtstoename bij de nakomelingen [2].

Antimicrobiële, antivirale en antiparasitaire effecten

Bij konijnen met Staphylococcus aureus-geïnduceerde rhinosinusitis verbeterde een chloroform/ethanol-extract van zwarte komijnzaad, toegediend gedurende 7 dagen, de geïnduceerde ontsteking histologisch op een dosisafhankelijke manier en was niet inferieur aan behandeling met cefalexine (20 mg/kg) in doses van respectievelijk 100 en 200 mg/kg. De behandeling ging gepaard met een vermindering van de NO-expressie. De antibacteriële activiteit tegen grampositieve en gramnegatieve bacteriën is aangetoond in talrijke studies [17] .

Het extract van zwarte komijn remde de replicatie van het hepatitis C-virus, zoals gemeten door luciferase-expressie en virale RNA-synthese. Interferon werd niet gestimuleerd. Antilichaamtiters tegen cytomegalovirus waren niet detecteerbaar bij muizen na 10 dagen behandeling met zwarte komijnolie. Bij muizen die vóór vaccinatie met het Egyptische hepatitis C-virus zwarte komijnextract kregen, namen zowel de humorale als de cellulaire immuunrespons toe. Zwarte komijnolie normaliseerde de antilichaamproductie die werd geïnduceerd door inhalatie van formaldehyde, maar had geen effect op de cellulaire immuunrespons in dit model. Bij ovalbumine-gesensibiliseerde muizen beïnvloedde voorbehandeling met zwarte komijnolie de cytokine-expressie van gestimuleerde miltmonocyten (literatuur in [ 2 ]).

Bij met malaria geïnfecteerde muizen versterkte de zwarte komijnverbinding het effect van chloroquine. Een methanolextract uit de zaden was effectiever tegen Plasmodium yoelli nigeriensis dan chloroquine. Zwarte komijnolie was giftiger voor trofozoïeten van Trichomonas vaginalis dan een methanolextract uit de zaden. De zwarte komijnverbinding remde de groeisnelheid van amastigote vormen van Leishmania tropica en Leishmania infantum en was dodelijk voor Blastocystis hominis. Het aantal Schistosoma mansoni-eieren dat in de levers van muizen werd afgezet, was significant lager na toediening van de olie. Verschillende zwarte komijnpreparaten beschadigden ook andere parasieten, zoals Trichomonas vaginalis en wormen, in vitro.

Toxicologische tests

Oraal toegediende, koudgeperste zwarte komijnzaadolie (400 mg/kg) veroorzaakte geen orgaanschade bij ratten. Toediening van maximaal 1 g/kg zwart komijnzaadpoeder per dag gedurende 28 dagen beschadigde de lever niet. De orale LD50- dosis van de olie bij knaagdieren was 29 ml/kg en de intraperitoneale LD50- dosis was 2 ml/kg. In de chronische toxiciteitsstudie kregen ratten 12 weken lang dagelijks 2 ml olie per kg. Deze dosis werd goed verdragen door de dieren, maar de auteurs adviseerden verder onderzoek naar veranderingen in het aantal bloedcellen (afname van leukocyten en bloedplaatjes, toename van hematocriet en hemoglobine) [ 20 ]. Voor thymoquinone en thymoquinone opgenomen in lipidenanodeeltjes was het niveau waarbij geen nadelige effecten werden waargenomen (NOAEL) bij muizen 10 mg/kg/d, onafhankelijk van het geslacht (literatuur in [ 2 ]).

Hoewel de acute toxiciteit van extracten van zwarte komijn (extractiemiddel: water, methanol of chloroform) laag is, vereisen de hepatotoxische effecten van het waterige extract nader onderzoek bij herhaalde toediening. Thymoquinone vertoonde dosisafhankelijke cytotoxiciteit in geïsoleerde rattenlevercellen. 20 µM thymoquinone had een antiproliferatief effect, de concentratie necrotische cellen nam toe tussen 2,5 en 20 µM en doses ≥ 1,25 µM waren genotoxisch [ 9 ]. Andere in vitro-onderzoeken suggereren een genoprotectief effect; thymoquinone in doses tot 40 µM verminderde bijvoorbeeld de frequentie van cyclofosfamide-geïnduceerde zusterchromatide-uitwisseling in menselijke lymfocyten [ 18 ] en beschermde ook mannelijke muizen tegen schade aan geslachtscellen veroorzaakt door methotrexaat [15]. Daarom is verder toxicologisch onderzoek nodig.

Zwarte komijnzaadolie had geen effect op de zwangerschap, het aantal en het gewicht van pasgeborenen of doodgeboortes bij knaagdieren. Er werden geen misvormingen of gedragsafwijkingen waargenomen bij de jongen binnen 30 dagen na de geboorte. In het concentratiebereik van 12,5–200 µg/mL had het ethanolextract geen nadelige invloed op de levensvatbaarheid van geïsoleerde oöcyten. Niet alle onderzoeken naar het effect van het actieve ingrediënt van zwarte komijn op sperma leverden positieve resultaten op (literatuur in [ 2 ]). Een waterige suspensie van zwarte komijnzaad (50 mg/kg) verminderde door tetrachloorkoolstof geïnduceerde chromosomale afwijkingen. Na het paren van de genetisch beschadigde mannetjes met gezonde vrouwtjes werden geen dominante letale mutaties overgedragen van de met zwarte komijn behandelde mannetjes op de vrouwtjes. De auteurs concludeerden dat zwarte komijn bescherming kon bieden tegen mutagenen [ 1 ]. Verdere onderzoeken naar het antimutagene effect zijn te vinden in [ 16 ].

Zwarte komijn, ook wel bekend als het goud van de farao's, wordt al sinds de oudheid gewaardeerd als geneesmiddel. Het actieve ingrediënt heeft een preventieve en curatieve werking. Diverse experimentele studies ondersteunen de ontstekingsremmende eigenschappen. De antikankerwerking is gebaseerd op antiproliferatieve, pro-apoptotische, antioxiderende, cytotoxische en antimetastatische effecten. Bovendien stimuleert het actieve ingrediënt in zwarte komijn killercellen in het bloed. Net als synthetische cytostatica werkt de sleutelcomponent thymoquinone als een alkylerend middel. In dierstudies heeft zwarte komijn in verschillende modellen orgaanbeschermende effecten aangetoond en het galactose-geïnduceerde verouderingsproces verminderd. Preparaten van zwarte komijn hebben onder andere hypoglycemische, bloeddrukverlagende, antiastmatische, spasmolytische, antidepressieve, antimicrobiële, antivirale en antiparasitaire effecten aangetoond.

Literatuur

1 Abdel-Moneim AM, Essawy AE, Hamed SS. et al. Beschermend effect van Nigella sativa- zaden tegen chromosomale afwijkingen in spermatocyten en genotoxiciteit veroorzaakt door tetrachloorkoolstof bij muizen. Environ Sci Pollut Res Int 2017; 24: 11677-11682 Referentielink Ris Crossref PubMed- zoekopdracht in Google Scholar
2 Chrubasik-Hausmann S. Schwarzkümmel. https: / /www.uniklinik freiburg.de/fileadmin/mediapool/08_institute/rechtsmedizin/pdf/Addenda/Schwarzkümmel.pdf Referentielink Ris PubMed
3 Dwarampudi LP, Palaniswamy D, Nithyanantham M, Raghu PS. Antipsoriasisactiviteit en cytotoxiciteit van ethanolisch extract van Nigella sativa- zaden. Pharmacogn Mag 2012; 8: 268-272 Referentielink RisCrossref PubMed- zoekopdracht in Google Scholar
4 Elmaci I, Altinoz MA. Thymoquinone: een eetbare redoxactieve chinon voor de farmacotherapie van neurodegeneratieve aandoeningen en gliale hersentumoren. Een kort overzicht. Biomed Pharmacother 2016; 83: 635-640
Referentielink Ris Crossref PubMed- zoekopdracht in Google Scholar
5 El Rabey HA, Al-Seeni MN, Bakhashwain AS. De antidiabetische activiteit van Nigella sativa en propolis op streptozotocine-geïnduceerde diabetes en diabetische nefropathie bij mannelijke ratten. Evid Based Complement Alternat Med 2017; 2017: 5439645 Referentielink Ris  PubMed- zoekopdracht in Google Scholar
6 Gholamnezhad Z, Rafatpanah H, Sadeghnia HR, Boskabady MH. Immunomodulerende en cytotoxische effecten van Nigella sativa en thymoquinone op rattensplenocyten. Food Chem Toxicol 2015; 86: 72-80  Referentielink Ris  Crossref PubMed- zoekopdracht in Google Scholar
7 Hebi M, Zeggwagh N, Hajj L. et al. Cardiovasculair effect van Nigella sativa L. waterig extract bij normale ratten. Drugsdoelstellingen voor cardiovasculaire hematolstoornissen 2016; 16: 47-55
Referentielink Ris Crossref PubMed- zoekopdracht in Google Scholar
8 Jaarin K, Foong WD, Yeoh MH. et al. Mechanismen van de bloeddrukverlagende effecten van Nigella sativa- olie bij door L-NAME geïnduceerde hypertensieve ratten. Clinics (São Paulo) 2015; 70: 751-757
Referentielink Ris Crossref PubMed- zoekopdracht in Google Scholar
9 Khader M, Bresgen N, Eckl PM. In vitro toxicologische eigenschappen van thymoquinone. Food Chem Toxicol 2009; 47: 129-133 Referentielink Ris Crossref PubMed- zoekopdracht in Google Scholar
10 Majdalawieh AF, Fayyad MW. Immunomodulerende en ontstekingsremmende werking van Nigella sativa en thymoquinone: een uitgebreid overzicht. Int Immunopharmacol 2015; 28: 295-304
Referentielink Ris Crossref PubMed- zoekopdracht in Google Scholar
11 Majdalawieh AF, Fayyad MW. Recente ontwikkelingen in de antikankereigenschappen van Nigella sativa , een veelgebruikt voedingsadditief. J Ayurveda Integr Med 2016; (07): 173-180 Referentielink Ris PubMed- zoekopdracht in Google Scholar
12 Majdalawieh AF, Fayyad MW, Nasrallah GK. Anti-kanker eigenschappen en werkingsmechanismen van thymoquinone, het belangrijkste actieve ingrediënt van Nigella sativa . Crit Rev Food Sci Nutr 2017; 57: 3911-3928
Referentielink Ris Crossref PubMed- zoekopdracht in Google Scholar
13 Mohamed A, Waris HM, Ramadan H. et al. Amelioration of chronic relapsing experimental autoimmune encephalomyelitis (cr-eae) using thymoquinone - biomed 2009. Biomed Sci Instrum 2009; 45: 274-279 Reference Link Ris PubMedSearch in Google Scholar
14 Muralidharan-Chari V, Kim J, Abuawad A. et al. Thymoquinone modulates blood coagulation in vitro via its effects on inflammatory and coagulation pathways. Int J Mol Sci 2016; 17: 474 Reference Link Ris CrossrefPubMedSearch in Google Scholar
15 Sheikhbahaei F, Khazaei M, Rabzia A. et al. Protective effects of thymoquinone against methotrexate-induced germ cell apoptosis in male mice. Int J Fertil Steril 2016; 9: 541-547 Reference Link Ris PubMedSearch in Google Scholar
16 Somboonwong J, Yusuksawad M, Keelawat S. et al. Minimization of the risk of diabetic microangiopathy in rats by Nigella sativa . Pharmacogn Mag 2016; 12 (Suppl. 2): S175-180 Reference Link Ris CrossrefPubMedSearch in Google Scholar
17 Vlachojannis C, Chrubasik-Hausmann S, Hellwig E. et al. Activity of preparations from Spilanthes oleracea, propolis, Nigella sativa, and black garlic on different microorganisms involved in oral diseases and on total human salivary bacteria: A pilot study. Phytother Res 2018; 32: 1992-2001 Reference Link Ris CrossrefPubMedSearch in Google Scholar
18 Yuksel S, Tasdemir S, Korkmaz S. Protective effect of thymoquinone against cyclophosphamide-induced genotoxic damage in human lymphocytes. Bratisl Lek Listy 2017; 118: 208-211 Reference Link Ris PubMedSearch in Google Scholar
19 Zaoui A, Cherrah Y, Lacaille-Dubois MA. et al. Diuretic and hypotensive effects of Nigella sativa in the spontaneously hypertensive rat. Therapie 2000; 55: 379-382 Reference Link Ris PubMedSearch in Google Scholar
20 Zaoui A, Cherrah Y, Mahassini N. et al. Acute and chronic toxicity of Nigella sativa fixed oil. Phytomedicine 2002; 9: 69-74 Reference Link Ris CrossrefPubMedSearch in Google Schola

Brandnetel, een overzicht

Wij kennen allemaal de brandnetel maar de brandnetel kent ons, de mens, ook. Om precies te zijn: de brandnetel kent onze neurotransmitters. Hij heeft miljoenen jaren ervaring met zoogdieren zoals wij. Mens en dier zouden maar wat graag van die netel eten. 
De evolutie heeft daarom deze voedzame plant uitgerust met een betrouwbare zelfverdedigingsstrategie. De brandharen bevatten bijtend mierenzuur. Bij aanraking dringt dit zuur onze huid binnen en veroorzaakt een korte, onaangename prik. Naast mierenzuur injecteert de brandnetel ook twee andere stoffen die in het menselijk lichaam aanwezig zijn: histamine en acetylcholine. Histamine is een weefselhormoon dat weefsel doet opzwellen, waardoor er druk op gevoelige zenuwvezels komt te staan. Acetylcholine is een neurotransmitter die zenuwvezels bijzonder gevoelig maakt voor pijn.

Gelukkig heeft de mens geleerd om de bijtende brandnetel toch te kunnen gebruiken als voedsel en als medicijn. De brandnetel is zelfs officieel erkend als medicinale plant. Als deftige Urtica dioica, grote brandnetel is hij uitgebreid wetenschappelijk onderzocht, zoals duidelijk blijkt uit de monografieën van de HMPC, ESCOP en Commissie E. Volgens deze monografieën worden de bladeren voornamelijk gebruikt vanwege hun diuretische, pijnstillende, anti-oxiderende en ontstekingsremmende werking. In de vorm van thee of extract kunnen ze de mens helpen bij reumatische klachten door gewrichtspijn te verminderen en de gewrichtsmobiliteit te verbeteren. Bij urineweginfecties wordt het diuretische effect van de plant benut om ziekteverwekkers uit het lichaam te spoelen. Recente studies tonen bovendien aan dat brandnetelbladeren de bloedsuikerspiegel en de bloeddruk kunnen verlagen.

Voor medicinale doeleinden worden brandnetelbladeren geoogst vlak voordat de bloei begint. Studies hebben aangetoond dat de hoogste concentratie werkzame stoffen op dat moment in de bladeren aanwezig zijn. 

Belangrijke bestanddelen van brandnetelbladeren

  • Secundaire plantenstoffen / geneesstoffen : flavonoïden, fenolzuren, organische zuren, carotenoïden, chlorofyl, tannines. 
  • Voedingsstoffen : Eiwitten, provitamine A, vitamine C, kalium, calcium, magnesium, ijzer, mangaan

Brandnetelwortels tegen goedaardige prostaathypertrofie

De geelachtige wortels bevatten andere stoffen dan de bladeren, zoals lectinen en sterolen. Daarom kunnen ze, volgens de monografieën van de HMPC, ESCOP en Commissie E,  vooral gunstig zijn voor mannen, voor het verlichten van de symptomen van goedaardige prostaatvergroting (BPH). Ze kunnen de urinestroom verbeteren en nachtelijk urineren verminderen.

Prikken of slaan met brandnetel voor gezonde gewrichten, tegen artrose.

Misschien heb je wel eens mensen zichzelf zien slaan met verse brandnetels? Dit zogenaamde brandnetelgeselen is, zoals studies hebben aangetoond, een interessante en effectieve vorm van therapie. Mensen met artrose hebben last van beperkte beweging en pijn. Deze symptomen worden veroorzaakt door slijtage van de gewrichten. Vooral de kniegewrichten worden vaak aangetast. Om hun behoefte aan pijnstillers te verminderen, gebruiken veel patiënten natuurlijke remedies en behandelingen. Een bijzonder oude methode is het slaan of het kloppen van de gewrichten met verse brandnetels. Hierdoor kunnen de werkzame stoffen in de brandharen in de huid dringen. Acetylcholine en histamine verhogen de lokale bloedtoevoer. Deze verhoogde bloedtoevoer kan de spieren ontspannen, de mobiliteit verbeteren en een positief effect hebben op ontstekingsprocessen. De verhoogde bloedtoevoer spoelt bovendien ontstekingsbevorderende stoffen uit het gewricht. Uit verschillende onderzoeken is gebleken dat het slaan met brandnetels een positief effect heeft op artrose. [8, 9]

Brandnetels tegen hooikoorts

Een speciaal type immuuncel, de mestcel, speelt een cruciale rol bij allergieën. Mestcellen geven onder andere de pro-inflammatoire boodschapperstof histamine af. Actieve bestanddelen in brandnetel bleken dit in experimenten te kunnen remmen doordat ze de histamine H1-receptor van mestcellen blokkeren. Eerste onderzoeken en praktijkervaring suggereren dat mensen die lijden aan hooikoorts baat zouden kunnen hebben bij het gebruik van brandnetel [10, 11]. De relatie met onze neurotransmitter histamine is bijzonder interessant: enerzijds produceert de brandnetel zelf histamine in zijn brandharen. Dit veroorzaakt niet alleen pijn bij aanraking, maar kan zelfs verzachtend werken, bijvoorbeeld bij het slaan met brandnetels. Anderzijds zou het volgens onderzoek de afgifte van histamine door immuuncellen kunnen verminderen, dus mogelijk te gebruiken bij allergische aandoeningen.

Brandnetelblad, een hoogtepunt in de "wilde keuken".

Het is misschien moeilijk te geloven, maar de brandnetel biedt ongelooflijke smaaksensaties. De smaak van brandnetels is zeer genuanceerd en kan het best worden omschreven met woorden als pittig en spinazie-achtig. Bij het koken worden alleen de jonge scheuten gebruikt, dat wil zeggen de bovenste drie paar bladeren. Oudere bladeren smaken minder goed. De ideale tijd om de bladeren te oogsten is van maart tot begin mei. Zodra de brandnetel vanaf half mei begint uit te lopen, verliezen de bladeren hun smaak. Het maaien van de brandnetels stimuleert overigens nieuwe groei met malse, smakelijke bladeren. Er zijn maar weinig wilde groenten zo veelzijdig en bevatten zoveel essentiële voedingsstoffen. Probeer zeker eens brandnetelspinazie. In tegenstelling tot gewone spinazie is het heel makkelijk te verteren omdat het geen oxaalzuur bevat.

De aromatische bladeren worden ook gebruikt in soepen, als topping voor quiche of als vulling voor pannenkoeken, als ingrediënt in risotto en pastaschotels. Of als vulling voor een brandnetelcake voor Nieuwjaar.

De jonge blaadjes zijn, wanneer ze gepureerd worden, ook zeer geschikt om pastadeeg, brooddeeg, aardappelpuree of pannenkoekbeslag groen te kleuren. Je hoeft je geen zorgen te maken over de brandharen: die worden door verhitting vernietigd. En als je brandnetelbladeren gebruikt voor een smoothie of pesto, zal de blender of staafmixer de brandharen ook vernietigen.

Vanaf september kun je de kleine vruchtjes (zaden) van de vrouwelijke brandnetelplanten oogsten. Deze nootachtige krachtpatsers zitten boordevol eiwitten en onverzadigde vetzuren (vooral linolzuur). Strooi ze vers of gedroogd over salades of muesli. Ze smaken lekker als je ze licht roostert in een droge pan, zonder olie.

Een recept: brandnetelspinazie

  • 750 g verse jonge brandnetelbladeren
  • 1 ui
  • 2 eetlepels boter of olijfolie
  • gegranuleerde bouillon / groentebouillon
  • peper
  • 1 eetlepel sojasaus
  • 100 g zure room of crème fraîche

Hak de ui fijn en fruit hem in boter. Voeg de gehakte brandnetelbladeren toe aan de uien. Bak dit 5-10 minuten en breng op smaak met bouillon, sojasaus en peper. Roer er tot slot crème fraîche of zure room doorheen en serveer. Brandnetelspinazie smaakt heerlijk bij rijst of aardappelen, of als topping voor pizza.

En tot slot…

De brandnetel is de superster onder de inheemse wilde planten. Je kunt hem gebruiken als medicinale plant en hem ook als groente eten. Hij bevat zoveel essentiële voedingsstoffen dat hij gerust een superfood genoemd kan worden. Bovendien is hij waardevol voor insecten, kan hij in de tuin gebruikt worden als meststof en bestrijdingsmiddel, en is hij zelfs geschikt voor het maken van textiel. 

Literatuur

  1. Taheri Y, Quispe C, Herrera-Bravo J, et al. Fytochemicaliën afkomstig van Urtica dioica voor farmacologische en therapeutische toepassingen. Evid Based Complement Alternate Med 2022; 2022: 4024331. DOI: 10.1155/2022/4024331
  2. Bhusal KK, Magar SK, Thapa R et al. Voedingskundige en farmacologische betekenis van brandnetel (Urtica dioica L.): een overzicht. Heliyon. 2022; 8:e09717. DOI: 10.1016/j.heliyon.2022.e09717
  3. https://kruidwis.blogspot.com/2015/01/brandnetelwortels-oogsten.html
  4. https://kruidwis.blogspot.com/2013/04/netel-en-andere-eetbare-balletjes.html
  5. https://kruidwis.blogspot.com/2014/05/brandnetel-eten.html
  6. https://kruidwis.blogspot.com/2013/06/netelgier.html
  7. https://kruidwis.blogspot.com/2025/09/mens-en-brandnetel.html
  8. Randall C, Randall H, Dobbs F et al. Gerandomiseerd gecontroleerd onderzoek naar brandnetelsteken voor de behandeling van pijn aan de duimbasis. JR Soc Med. 2000; 93:305–9. DOI: 10.1177/014107680009300607
  9. Randall C, Dickens A, White A et al. Brandnetelprikken bij chronische kniepijn: een gerandomiseerde, gecontroleerde pilotstudie. Complement Ther Med. 2008; 16:66–72. DOI: 10.1016/
  10. Roschek B Jr, Fink RC, McMichael M et al. Brandnetelextract (Urtica dioica) beïnvloedt belangrijke receptoren en enzymen die verband houden met allergische rhinitis. Phytother Res. 2009; 23:920–6. DOI: 10.1002/ptr.2763
  11. Mittman P. Gerandomiseerd, dubbelblind onderzoek naar gevriesdroogde Urtica dioica bij de behandeling van allergische rhinitis. Planta Med. 1990; 56:44–7. DOI: 10.1055/s-2006-960881

dinsdag, februari 10, 2026

Douglasspar eetbaar

De douglasspar (Pseudotsuga menziesii) is een boom die van nature voorkomt in Noord-Amerika.¹ Hij onderscheidt zich van andere naaldbomen zoals dennen en sparren door zijn kleinere kegels, waaruit kleine, slangachtige uitsteeksels steken. Deze "tongen" zijn eigenlijk de vleugels van het zaad. Een ander kenmerk: de zachte, minder stekelige naalden onderscheiden hem van de ruwere naalden van de spar. Als je de naalden kneust, kun je het frisse citroenachtige aroma ruiken en proeven, die doen denken aan grapefruit.

Dit maakt deze Amerikaanse reus zo waardevol in de culinaire wereld. Eetbare naalden met gastronomische toepassingen. De naalden van de douglasspar zijn eetbaar en kunnen het hele jaar door in de keuken worden gebruikt. De beste tijd om ze te oogsten is het vroege voorjaar, wanneer de jonge scheuten nog mals zijn, omdat ze dan rauw gegeten kunnen worden, simpelweg fijngehakt. In dit stadium kunnen ze worden toegevoegd aan marinades of sauzen (mayonaise, béarnaise, vinaigrette) en gebruikt worden als garnering voor verse kazen.

De rest van het jaar zijn de naalden taaier, maar ze kunnen nog steeds gebruikt worden, bijvoorbeeld door ze te laten macereren in alcohol om een ​​dennenlikeur te maken, of door ze te laten trekken (en/of te mengen) om een ​​siroop, limonade of gelei op smaak te brengen. Etherische olie van de douglasspar, verkregen door de naalden te distilleren, is ook verkrijgbaar en wordt zowel aromatisch in de keuken als therapeutisch gebruikt. 

De gezondheidsvoordelen van douglassparnaalden

De douglasspar is een plant met geneeskrachtige eigenschappen, die traditioneel door de inheemse Amerikaanse bevolking werd gebruikt tegen reuma en aandoeningen van de luchtwegen. De hars werd gebruikt als antisepticum om wonden te genezen.²,³ De naalden zijn rijk aan flavonoïden⁴ en worden nog steeds aanbevolen en verkocht als etherische olie vanwege hun antiseptische eigenschappen bij verkoudheid of bronchitis. Ze kunnen ook worden gebruikt om kruidenthee te trekken en zo te profiteren van dezelfde gunstige effecten op de luchtwegen. De douglasspar is daarom een ​​ware natuurlijke schat om het hele jaar door van te genieten en de geur in te ademen

RECEPT VOOR DOUGLASDENNENAZIJN

  • 2 kopjes scheuten van de douglasspar
  • 500 ml appelciderazijn

Plaats de scheuten in een pot en bedek ze met azijn. Verzwaar de naalden zodat ze ondergedompeld blijven. Laat 4-6 weken trekken, zeef en giet in een fles. Voeg toe aan kruiden, honing en heet water voor een drankje bij verkoudheid en griep.

Bronnen: 

1. Thomas, R., Maillart, M. & Busti, D. Petite flore de France (NE) Belin (2018). 2. Native American Etnobotanie. Beschikbaar op: https://naeb.brit.org/about. 3. Padure, I.M., Badulescu, L., Dediu, T. & Burzo, I. Morfo-anatomische en fytochemische onderzoeken naar de herindeling van Pseudotsuga Menziesii (Mirabel) Fanco (Pinaceae) Sci. Ann. Alexandru Ioan Cuza Universiteit. Iasi. 54, 33-39 (2008). 4. Krauze-Baranowska, M., Sowinski, P., Kawiak, A. & Sparzak, B. Flavonoïden van Pseudotsuga menziesii Z. Für Naturforschung C. 68, 0087 (2013).

maandag, februari 09, 2026

Geum urbanum, oude glorie opnieuw ontdekken.

In de middeleeuwen was Geum urbanum bekend en populair onder de naam Benediktenkraut. De naam was verbonden met Sint Benedictus, de stichter van de kloostergeneeskunde. Gelovigen in de middeleeuwen hoopten de steun van de heilige te verkrijgen door planten te gebruiken die met hem in verband werden gebracht. 

In die tijd werd de geneeskrachtige werking van het nagelkruid gewaardeerd tegen tal van ziekten. De Tübinger hoogleraar geneeskunde, Leonhard Fuchs (1501-1566), herkende de kracht van de wortels en gebruikte ze voor de behandeling van aandoeningen aan de spijsverteringsorganen, lever en longen. Hij schrijft "De wortel, gekookt in wijn en warm gedronken, versterkt de spijsvertering en verzacht maagkrampen. Op deze manier gebruikt, opent hij de lever en lost hij het dikke slijm op dat zich in de borst heeft afgezet. Gedroogd en tot poeder vermalen, en vervolgens in wijn ingenomen, is de wortel effectief tegen alle soorten gif. Benediktenwurzel gesotten und getrunken heilt alle innerlichen Wunden.“Deze geneeskrachtige wijn werd ook gebruikt om wonden te reinigen en om ontstekingen in de mond en keel te verzachten door ermee te gorgelen.

De botanicus en arts Tabernaemontanus (1525-1590) gebruikte de wortel van het nagelkruid om de hersenen te versterken, bij hartzwakte en als een kruid voor vrouwen, "voor vrouwen en vooral voor zogende moeders die veel pijn en ontsteking in hun borsten ervaren". De Italiaanse arts Mattioli (1501-1577) schreef de wortel zelfs voor bij verlamming als gevolg van een beroerte en adviseerde om het poeder van de wortel in "geperforeerde wonden" te strooien, zoals open en slecht genezende wonden destijds werden genoemd.

In de volksgeneeskunde was het nagelkruid eeuwenlang zeer populair, waardoor er naast de klassieke toepassingen ook andere toepassingen bijkwamen: gebrek aan eetlust, diarree, aambeien, huiduitslag, winterhanden en -voeten, vaginale afscheiding, indigestie en koorts. De wortel werd ook gebruikt tegen tandpijn of gekauwd om de adem te verfrissen.

wortel nagelkruid

Een wortel rijk aan tannines en etherische olie.

De belangrijkste geneeskrachtige stoffen in geel nagelkruid zijn de tannines en fenolzuren. Deze zijn meer geconcentreerd in de wortelstok (10-20% van de tannines wordt in de wortelstok opgeslagen) dan in de bladeren [1]. Het tanninegehalte van nagelkruid is dus minstens zo hoog als dat van tormentil (17-22%), plant die bekend staat om zijn hoog tanninegehalte.

De tannines / looistoffen zijn verantwoordelijk voor veel van de hierboven beschreven toepassingen in de volksgeneeskunde. Hun samentrekkende en drogende werking ontneemt bacteriën hun voedingsbodem, stopt bloedingen en heeft een samentrekkende werking bij diarree. De fenolzuren, die ook in overvloed aanwezig zijn in nagelkruid, staan ​​bekend om hun antioxiderende en kankerpreventieve werking [1].

De etherische olie van nagelkruid is zeer vergelijkbaar met die van de tropische kruidnagel. De stof die we als kenmerkend voor kruidnagel beschouwen, heet eugenol. Het komt alleen voor in de wortel van het nagelkruid. In intacte cellen is eugenol gebonden als glycoside geïne. Dit wordt pas gehydrolyseerd door het enzym gease wanneer de plant beschadigd of gedroogd wordt. Eugenol heeft een milde, plaatselijk verdovende en antiseptische werking, waardoor de wortel in de middeleeuwse tandheelkunde werd gebruikt.

Als medicinale plant is het nagelkruid grotendeels in de vergetelheid geraakt. Helaas is er weinig overgebleven van de vele medicinale toepassingen uit vroeger tijden. Alleen het gebruik ervan in de volksgeneeskunde als thee om mee te spoelen bij ontstekingen van de mond, keel en tandvlees is tot op de dag van vandaag bewaard gebleven. Er bestaan ​​geen officiële monografieën van Commissie E, ESCOP, WHO of HPMC.

Nagelkruidwortelthee om mee te gorgelen

Het samentrekkende en antibacteriële effect van de tannines wordt aangevuld door het licht verdovende effect van de etherische olie eugenol die in de wortelstok aanwezig is. Neem 2 volle theelepels gemalen wortelstokken per 1/4 liter kokend water en laat de thee 10 minuten trekken. Gebruik de lauwwarme thee meerdere keren per dag als gorgeldrank.

Ontstekingen in de mond, keel en het tandvlees zijn vervelend, maar meestal onschadelijk. Als uw symptomen echter na minimaal 3 dagen niet verbeteren, dient u een arts te raadplegen. Als de symptomen verergeren of als u koorts krijgt, moet u onmiddellijk medische hulp inroepen.

De naam zegt het al: de wortel smaakt naar kruidnagel.

De Nederlandse naam maar ook de Duitse naam Nelkenwurz verwijst naar de tropische kruidnagel. Dit komt door de geur van de wortel: hij heeft dezelfde geur als kruidnagels. Zelfs bij de oude Grieken verwees de naam  "karyophyllon" al naar kruidnagel. Overigens is de Latijnse soortnaam urbanum ( Geum urbanum ) afgeleid van het Latijnse woord urbanus, wat stedelijk betekent. Dit duidt op de voorkeur van de plant voor groeiplaatsen in de buurt van nederzettingen.

Vroeger werd de wortel gebruikt als vervanging voor de zeer dure kruidnagels. Arme boeren verbouwden hiervoor zelfs het nagelkruid in hun tuinen. De gedroogde wortel werd vaak aan wijn en bier toegevoegd als specerij maar ook om bederf tegen te gaan. Ook nu nog kun je de aromatische, licht bittere wortel spaarzaam gebruiken als kruidnagelspecerij, bijvoorbeeld in compote, punch of kerstkoekjes, of om limonade, thee, wijn en likeuren op smaak te brengen.

Besluit

Het nagelkruid, die in de middeleeuwen hoog werd gewaardeerd, is ten onrechte als geneeskrachtige plant in de vergetelheid geraakt. De farmacologische bestanddelen, de looistoffen en de etherische olie, bevestigen het gebruik ervan in de volksgeneeskunde, bijvoorbeeld bij de behandeling van lichte diarree of ontstekingen van de mond en het tandvlees.

Literatuur
  1. Al-Snafi AE. Bestanddelen en farmacologie van Geum urbanum - Een overzicht. 2019
  2. Dimitrova L, Zaharieva MM, Popova M, et al. Antimicrobieel en antioxiderend potentieel van verschillende oplosmiddelextracten van de medicinale plant Geum urbanum L. Chem Cent J. 2017 7 nov;11(1):113. doi: 10.1186/s13065-017-0343-8 8