Nacht. Overal klikjes en klakjes kleine nachtelijke geluidjes, bijna meditatief tot dat de meetmachientjes wakker worden.
Alhoewel.... om 4 uur vanmorgen werd er al bloed getrokken en koorts gemeten. Toorts gemeten wou ik schrijven. De verpleegster met progressie, altijd vriendelijk driftig, ramt het koortspistooltje in mijn oor en het prikuurtje in mijn overvolle aderen en... vind zelfs even geen bloed. Ben ik al overgegaan? Liever niet. Verwacht toch meer hemelse verschijningen in het hiernamaals. Wat Veerles, Ilses en hemelse Marielenes liefst. Nog even suizelig rustig. Wie weet wat komt? De bloedonderzoekers zeker wel? Toch dankbaar.
Kruiden? Ja toch. Troost met lavendelolie, rozenparfum en als contrast een stevig plantje doorlevend bonenkruid op mijn nachtkastje.
